Numthang Community
 
  Numthang.Org
    อ่านว่า "นำทาง"
หน้าแรก » เนื้อหา » ข่าวและบทความอื่นๆ » บทเรียนนำทาง : วิชารู้จักตัวเอง I
สมัครรับข่าวสารจากทางเรา

ลงทะเบียน ยกเลิก
Main Menu
Main Category
User Menu
E-Mail

รหัสผ่าน

จดจำการล๊อคอิน
ลืมรหัสผ่าน
สมัครสมาชิก
   
ผู้สนับสนุน
ลิงค์
รับบริจาค
$5 US
$10 US
$15 US
50 บาท
100 บาท
200 บาท


สนับสนุนเรา

สมุนไพร เครื่องสำอางค์ ของกิน ของใช้ ปลอดภัย ราคาถูก

Technorati Profile

free counter with statistics

บทเรียนนำทาง : วิชารู้จักตัวเอง I

เขียนโดย toon
Tuesday, 22 June 2010


ดอกบัว

ถ้าใครที่ศึกษาธรรมะ ปฏิบัติธรรม หรืออย่างน้อยก็อ่านๆ มาบ้าง คงเข้าใจว่าการรู้จักตัวเองสำคัญแค่ไหน มันเป็นจุดเริ่มต้นก่อนที่จะไปมีสติ สมาธิ ปัญญา และควรที่จะรู้ก่อนจะไปรู้อย่างอื่นต่อไป อย่างเวลาที่จะเริ่มฝึกภาวนาก็จะเริ่มจากการหัดรู้กายหรือรู้ใจตัวเอง ใจมันคิดไปไหน รู้สึกอย่างไร กายขยับยังไง ทำอะไรอยู่ ... เมื่อมองไปเรื่อยๆ ก็จะเริ่มคุ้นเคยจนเห็นกายเห็นใจชัดขึ้น รู้ทันตัวเองไวขึ้น จนมีสติกับทุกขณะความคิด ทุกอิริยาบถ และนำพาไปสู่การมองเห็นความเกิดดับของสิ่งเหล่านี้จนละอัตตามีปัญญาเห็นจริงได้ในที่สุด

ไม่ได้มาเล็คเชอร์พุทธศาสนา แล้วโดยส่วนตัวก็ยังปฏิบัติไม่ได้ดีพอที่จะพูดได้มาก (แต่ถ้าจะให้บอกเล่าจากที่เคยอ่านมาบ้างหนะพอได้อยู่) ก็เอาเป็นว่าอธิบายไว้คร่าวๆ เล็กน้อยเท่านี้ (ซึ่งผู้อ่านไม่ควรเชื่อว่าถูกต้องตามหลักการในหนังสือวิชาการใดๆ หรือมีหลักฐานในพระไตรปิฎกหรือเปล่า ขอให้ไปศึกษาเอาเองค่ะ) แต่จะมาเล่าวิธีการเริ่มง่ายๆ สำหรับคนที่ไม่ฝึกดูจิตดูกายอะไรขณะที่มันเกิดขึ้นนั้นๆ ดูไม่ทัน ดูยังไง มีอะไรต้องทำตลอดเวลา หัวไม่เคยว่าง ฟุ้งซ่าน ไม่มีสติ ฯลฯ หรือไว้ใช้กับคนอื่น เช่น สอนลูกเล็กๆ ให้รู้จักตัวเองในเบื้องต้น ดังเช่นที่นำทางได้เรียนวิชารู้จักตัวเองนี้เป็นวิชาเอก โดยวันนี้ขอเริ่มจากการสอนวิชานี้ให้เด็กเล็กก่อน

ปกติคงรู้กันอยู่แล้วว่าเด็กวัยเริ่มพูดเก่งตั้งแต่ขวบเศษขึ้นไปถึงวัยอนุบาลนี่จะช่างพูด ช่างซักช่างถามมาก และโดยหลักการแล้วเค้าก็จะบอกกันว่าให้ตั้งใจฟังและตอบลูก อย่าเบื่อหน่ายการตอบลูกแม้จะถามซ้ำๆ สำหรับผู้ที่จะสอนวิชารู้จักตัวเองให้ลูก ขอเพิ่มจาก "ลูกช่างถาม" ให้ "แม่ช่างถาม" ด้วย

แต่ไหนแต่ไรแม่ก็ค่อนข้างจะหาเรื่องถามนำทางบ่อยพอควร เวลาคุยอะไรก็จะคุยแบบตั้งคำถามให้ตอบแล้วค่อยคุยต่อ จริงๆ ก็เหมือนว่าได้สอนวิชารู้จักตัวเองให้นำทางมานานแล้วเหมือนกันนะ (อ่านเรื่องเก่า Terrible 2 เด็กดื้อ งอแง เอาแต่ใจ...หรือผู้ใหญ่เป็นเอง ได้) วิธีการก็คือ ตอนเล็กๆ ที่เค้ายังบอกเองไม่ได้ อธิบายไม่ถูก เวลาที่เค้ามีอารมณ์อะไรขึ้นมาเด่นชัดก็จะบอกลูกว่าตอนนี้หนูเป็นอะไร รู้สึกอย่างไร สื่อออกมาแทนเค้า และถ้าใช่เค้าก็จะบอกให้รู้ว่าหนูกำลังรู้สึกแบบนั้นหนะแหละ แล้วอย่างถ้าอารมณ์ไม่ดี ถ้าพ่อแม่สามารถบอกแทนลูกได้เค้าจะรู้สึกได้ว่าเราเข้าใจและยอมรับความรู้สึกของเค้า เค้าก็จะรู้สึกดีขึ้น พอต่อมาก็ถามแล้วให้ตอบเอง

แรกๆ คำถามอาจจะเป็น "ทำไม" หนูถึงชอบอย่างนั้นอย่างนี้ ทำไมเลือกนี่ ทำไมอยากทำนั่น ฯลฯ เค้าก็จะบอกเหตุผล สอนให้เค้ารู้ความคิดความต้องการของตัวเองละ

แม่ : ทำไมชอบอาบน้ำในกะละมัง
นำทาง : เพราะมันเย็นนิดเดียวถ้าอาบเร็วๆ

พอต่อมาเมื่อแยกแยะอารมณ์ออกว่าแบบไหนเรียกอะไร เมื่อเวลาลูกมีอารมณ์แม่ก็จะถาม และเค้าก็จะตอบว่าเค้ารู้สึกอย่างไร ถามบ่อยๆ ถามทุกครั้งให้เค้ารู้จักมองตัวเอง เข้าใจความรู้สึกตัวเอง จนสามารถบอกและอยากที่จะบอกเองได้โดยที่ไม่ต้องถาม เช่น

หลังอาหารมื้อเช้านำทางขอกินแพนเค้ก แม่ก็ชวนกันช่วยทำ กินเสร็จเรียบร้อยยังไม่ทันผ่านไปถึงบ่าย

นำทาง : จะกินแพนเค้กอีกตอนเย็น
แม่ : วันนี้พอแล้ว กินรอบเดียวพอ น้องนำท้องเสียด้วยเมื่อเช้า อึ๊บ่อยๆ ใช่มั้ยลูก ยังไม่รู้ว่าหายหรือยังอย่าเพิ่งกินขนมเยอะเดี๋ยวปวดท้องอีก พรุ่งนี้ค่อยกินใหม่นะ

แล้วแม่ก็ไปเข้าห้องน้ำ ได้ยินเสียงเหมือนทำอะไรป้าบๆ พอแม่ออกมานำทางก็บอกให้แม่ฟังเองว่า

นำทาง : แม่บอกไม่ให้กินแพนเค้ก น้องนำเลยทำรองเท้า ทำอันนี้ตกไปพื้นเลย
แม่ : น้องนำอาละวาดหรอ
นำทาง : อือ น้องนำอาละวาดรองเท้าตกไปเลย

แล้วก็เลยพาเดินคุยว่าทำไมไม่ควรกินขนมมากเกินไป นำทางไม่ได้ร้อง แล้วก็เลิกพูดไป

อีกตอน นำทางเล่าให้แม่ฟังว่าใส่กางเกงขายาวเดินเล่น

นำทาง : กลัวหมามันมากัดกางเกง (เวลานำทางใส่ขายาวบางทีเจ้าหมาที่บ้านชอบมาเล่นโดยงับกางเกงแล้วดึงๆ)
แม่ : หรอ แล้วหมาเค้ากัดมั้ย
นำทาง : ไม่กัด
แม่ : แล้วหายกลัวยัง
นำทาง : หาย

มีประโยคนึงที่นำทางชอบพูดบ่อยๆ เวลาหงุดหงิดแบบหาเรื่องไร้เหตุผล พอร้องสักพักแล้วจะหยุดนำทางจะพูดว่า "อ๋อออ น้องนำไม่ได้กินนมแม่นานก็เลยหงุดหงิดร้องไห้งอแง" แล้วก็หยุดร้องได้ ประโยคนี้เริ่มจากแม่เคยบอกนำทางตอนที่เริ่มลดมื้อนม พอนำทางง้องแง้งมั่วๆ จะรู้เลยว่าเพราะอยากกินนมแต่ไม่ได้กินตลอดเวลาเหมือนเดิมแล้วเลยอารมณ์ไม่ ดี พอบอกไปบอกมาตอนหลังนำทางก็เป็นคนบอกเอง

จุดสำคัญก็คือ อย่าได้ไปบอกว่าความรู้สึกของลูกนั้นไม่ถูกต้อง (ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องร้อง ฯลฯ) และก็รับฟัง ยอมรับความรู้สึกของเค้า ซึ่งนอกจากทำให้เค้ารู้จักตัวเอง รู้ว่าพ่อแม่เข้าใจเค้า ยังช่วยให้เค้ามั่นใจในตัวเอง ไม่ใช่ไปขัดว่าอย่ารู้สึกแบบนี้เลย แล้วเค้าก็จะเหมือนกับ "เอ๊ะ ทำไม รู้สึกอย่างนี้ไม่ได้หรอ ผิดหรอ" จะกลายเป็นเด็กที่ขาดความมั่นใจไปซะอีก

เด็กส่วนมากคงบอกความต้องการของตัวเองได้ว่า "อยาก..." อยากได้นั่นอยากได้นี่ อยากไปนั่นไปนี่ อะไรทำนองนี้ ซึ่งคงเป็นความรู้สึกที่เด่นชัดและต้องบอก (ไม่บอกพ่อแม่ก็ไม่ได้หนะสิ) แต่ถ้าอยากให้รู้จักตัวเองจริงๆ ให้หัดให้เค้าบอกได้ถึงอารมณ์โกรธ หงุดหงิด กลัว ดีใจ ตกใจ ตื่นเต้น ฯลฯ ส่วนความอยาก ถ้าทำให้อยากได้น้อยจะดีกว่านะ ^^

ลิงค์ถาวร

 
หน้าแรก :: กระดานสนทนา :: เกี่ยวกับเรา :: ติดต่อเรา
© 2007 Numthang.org อ่านว่า 'นำทาง' โดย Free Developer Foundation.
No Rights Reserved. This site is licensed under a Creative Commons Public Domain License. RSS Generator by FeedCreator

Thank to Inspros.net

Fatal error: Uncaught Error: Call to undefined function ereg() in /home/tee/domains/numthang.org/public_html/index.php:425 Stack trace: #0 {main} thrown in /home/tee/domains/numthang.org/public_html/index.php on line 425