Numthang Community
 
  Numthang.Org
    อ่านว่า "นำทาง"
หน้าแรก » Blogger » Blog เลย » คลายปม
สมัครรับข่าวสารจากทางเรา

ลงทะเบียน ยกเลิก
Main Menu
Main Category
User Menu
E-Mail

รหัสผ่าน

จดจำการล๊อคอิน
ลืมรหัสผ่าน
สมัครสมาชิก
   
ผู้สนับสนุน
ลิงค์
รับบริจาค
$5 US
$10 US
$15 US
50 บาท
100 บาท
200 บาท


สนับสนุนเรา

สมุนไพร เครื่องสำอางค์ ของกิน ของใช้ ปลอดภัย ราคาถูก

Technorati Profile

free counter with statistics

คลายปม

เขียนโดย toon
Sunday, 30 December 2012


 เคยอ่านหนังสือ Toxic Parents หนังสือจะเน้นประมาณเรื่องปมในใจตั้งแต่วัยเด็ก ซึ่งส่งผลไปตลอดชีวิต แต่มีทางหายถ้าคลายปมนั้นได้ คือเราระลึกได้ว่าสิ่งนั้นๆ ที่เราเป็นเกิดจากปมใด รู้และเข้าใจว่ามันได้ผ่านไปแล้ว รวมถึงยอมรับที่เคยเกิดขึ้นและให้อภัยได้ ... วันนี้นำทางได้นึกถึงเรื่องนึงขึ้นมาและพูดบอกระบายให้แม่ฟัง หวังว่าจะคลายปมในใจลูกไปได้

ตอนหัวค่ำแม่กับนำทางได้พาทางนำเข้าห้องนอนกัน (พอดีอยู่กัน 3 คน นำทางเลยตามติดตลอด) กล่อมน้องจนหลับแล้วก็ไปครัวเพื่อทำน้ำผึ้งมะนาวให้นำทางกิน ซึ่งครัวบ้านตาจะต้องออกนอกตัวบ้านไปนิดนึง ติดๆ กันแต่ก็ห่างแบบออกประตูหลังบ้านแล้วต้องเข้าประตูครัวอีก พอกลับเข้าบ้านมาถึงได้ยินเสียงทางนำร้องอย่างดัง คาดว่าต้องร้องสักพักแล้ว (เพราะปกติทางนำจะเริ่มจากพลิกหาไปมา ร้องเบาๆ แล้วค่อยๆ ดังขึ้นถ้าไม่เจอซะที) ก็เข้าไปปลอบ ให้นม เสร็จออกมาข้างนอกห้องกันอีกที แม่ก็คุยกับนำทางว่า

แม่ : เนี่ย ไม่มีใครอยู่ น้องร้องแล้วไม่ได้ยินกัน คงร้องนานแล้ว หน้าแดงเชียว น้องคงตกใจแย่เลย
นำทาง : น้องนึกว่าไม่มีใครอยู่หรอแม่
แม่: อืม คงร้องแล้วไม่มีใครมาซะที เลยร้องดังขึ้นอีกๆ เด็กเล็กๆ ถ้าเค้ารอนานๆ เค้าอาจจะกลัว
นำทาง : เค้ากลัวถูกทิ้งไว้คนเดียวหรอแม่
แม่ : ก็อาจจะคิดว่าไม่มีใครอยู่ ทิ้งกันไปไหนหมด ร้องเรียกแล้วไม่มา นึกว่าไม่มีใครอยู่ด้วย และอาจจะทำให้กลัวไปจนโต

ก็คุยกันประมาณนี้ไปเรื่อยๆ แม่ก็ทำนู่นนี่ไป เสร็จแล้วเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำ ระหว่างนั้นนำทางเงียบไปละ ก็นึกว่าเข้าไปรอในห้องแล้ว ปรากฎหันหน้าจะออกจากห้องน้ำ เจอเด็กยืนน้ำตาไหลพรากๆ แบบไม่ส่งเสียงอยู่ แม่ก็ตกใจสิ อะไรกัน คุยกันอยู่ดีๆ ลูกเป็นอะไร รีบจับเข้ามากอด ถามว่าลูกเป็นอะไรไป นำทางก็ยังไม่พูด ร้องห่มร้องไห้เหมือนเสียอกเสียใจอะไรมากมาย แล้วก็สะอึกสะอื้นพูดออกมา

นำทาง : แม่เคยทิ้งนำทางอยู่บ้านคนเดียวแล้วแม่ก็ไปแอบ... 

นำทางพูดได้สั้นๆ แค่นี้แล้วก็น้ำตาไหลพรากๆ ต่อ แม้ฟังไม่ค่อยถนัด แต่แม่ก็ถึงบางอ้อเลย รู้เลยว่าหมายถึงเรื่องนี้ ก่อนหน้านี้เคยเล่าให้เจ้าตัวเค้าฟังแล้วว่าเคยเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น ตอนนั้นที่เล่าก็เพื่อต้องการให้เค้ารู้ตัวหนะแหละ แม้เค้าจะลืมไปแล้ว แต่ก็แอบกลัวว่ามันอยู่ในจิตใจลึกๆ ที่อาจจะมีผลกระทบอะไรกับเค้า เลยเล่าให้ฟังเองเลย จะได้ไม่ฝังอยู่ เล่าแล้วก็พยายามอย่างหนักที่จะย้ำว่าไม่ได้ทิ้งและไม่คิดจะทิ้งจริงๆ แต่ทำตามที่ลูกเลือกเอง ทีนี้นำทางก็เลยเอาเรื่องที่คุยกันไปโยงกับตัวเองว่าเคยถูกปล่อยให้นั่งอยู่บ้านคนเดียวพักนึง โดยที่เข้าใจว่าพ่อกับแม่ออกไปข้างนอกแล้วจริงๆ ในตอนนั้น พอนึกถึงก็เลยเสียอกเสียใจใหญ่ ...

คราวนี้แม่แทบจะน้ำตาไหลด้วย รู้สึกสงสารลูกจับใจ กอดนำทางมานั่งเงียบๆ กันอยู่พักนึง รอเค้าพร้อมจะคุยต่อ นำทางพูดทำนองว่า "ที่นำทางไม่ชอบนั่งอยู่คนเดียว เป็นเพราะแม่เคยทิ้งแบบนี้ แล้วนำทางก็เลยกลัวว่าจะถูกทิ้งอีก" (นำทางไม่ค่อยชอบนั่งคนเดียวแม้ในบ้านจะมีคนอยู่ ถ้าไม่เห็นหน้ากัน เช่น เวลากินข้าว คนอื่นกินเสร็จแล้วจะลุกไปทำอะไรไม่ได้ ต้องเหลือคนนั่งอยู่กับเธอคนนึง ///แม่จำไม่ได้ว่าอาการนี้เกิดขึ้นมาเมื่อไหร่ แต่น่าจะไม่นานขนาดก่อน 4 ขวบ) ก็ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับเรื่องตอนนั้นจริงหรือเปล่าหรอกนะ หรือเธอจับมาโยงกันเอง แต่ยังไงแม่ก็รู้สึกได้ว่านำทางเสียใจกับเรื่องที่แม่เล่าให้ฟังนั้นมาก แม่ก็เลยเล่าพร้อมอธิบายใหม่ว่าตอนนั้นทำไมถึงทำแบบนั้น และชี้ให้เห็นว่าจริงๆ แล้วแม่แอบดูอยู่ใกล้ๆ ตลอด ไม่เคยทิ้งเลย

แต่นั่นแหละ เรื่องนี้แม่ยอมรับเลยว่าแม่ก็คิดว่ามันเกินไป แม้จะเป็นวิธีที่ใช้กับเรื่องอื่นๆ มา และเป็นการตกลงยอมรับร่วมกัน แต่การตกลงปล่อยลูกอยู่คนเดียวแบบนั้นมันก็ไม่สมควร แม่คิดเรื่องนี้มาตลอดตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่า ไม่น่าพลาดเลยที่ให้ทางเลือกลูกไปแบบนั้น จึงไม่มีคำอธิบายใดๆ ที่ดีไปกว่าบอกขอโทษลูก และบอกลูกว่า "แม่ผิดเองที่ใช้วิธีนั้นสอนลูก แม่ว่าแม่ก็ทำไม่ถูก แม่ขอโทษนะคะ แล้วนำทางจะให้อภัยแม่ได้มั้ยคะ" แล้วก็พร่ำพูดไปว่า แม่ขอโทษๆ จนลูกเริ่มเงียบ ถามลูกใหม่ว่าให้อภัยแม่ได้มั้ย นำทางก็พยักหน้า

พอเริ่มดีขึ้นก็คุยนู่นนี่เกี่ยวกับการเลี้ยงเด็กกันไปต่อ แม่พูดกับนำทางแบบตรงๆ เล่าเรื่องจริงๆ ให้ฟัง อย่างที่ทำเป็นประจำ ตาเลี้ยงแม่มายังไง แม่ชอบ-ไม่ชอบอะไรในการเลี้ยงแบบตา เพราะอะไร แล้วที่แม่เลี้ยงนำทาง อันไหนที่แม่คิดว่าทำผิดทำไม่ดียังไง แม่ก็พูดไปหมด (สังเกตว่านำทางจะชอบและฟังอย่างตั้งใจเวลาที่เล่า 'เรื่องจริง' ที่ผ่านมาให้ฟัง) พอคุยกันเสร็จก็ถามนำทางว่า

แม่ : แล้วทีนี้นำทางรู้รึยัง หายกลัวรึยัง นั่งคนเดียวโดยที่มีคนอยู่ในบ้านแต่อยู่คนละห้องกันบ้างได้ยังคะลูก
นำทาง : นำทางยังกลัวอยู่ ต้องโตก่อนถึงจะหายกลัว
แม่ : อืมมม แล้วเมื่อไหร่ล่ะ ซัก 6 ขวบมะ ปีหน้า 6 ขวบแล้ว ก็โตขึ้นแล้วนะ
นำทาง : อืมมม 7 ขวบนะ 7 ขวบ
แม่ : (หาาา ... อีก 2 ปีเลยเรอะ -*-)

แม่ก็ขอ blog ไว้เพื่อรอดูว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงยังไงบ้าง ปมจะคลายหรือยัง จะดีขึ้นก่อน 7 ขวบ หรือจะยาวเลย 7 ขวบ

ลิงค์ถาวร

 
 

 toon


ผู้ดูแลเนื้อหา
ความคิดเห็นที่ 1 Re: คลายปม
บันทึกไว้ว่า วันนี้กินที่บ้านเป็นมื้อแรกตั้งแต่กลับมากระบี่ และนำทางนั่งกินเองคนเดียวได้! (ตกลงว่าสัมฤทธิ์ผลจริงๆ ใช่ไหม)
ผู้โพสต์ : toon [Sat, 19 Jan 2013 14:13 118.173.61.97]
 
หน้า : 1
หน้าแรก :: กระดานสนทนา :: เกี่ยวกับเรา :: ติดต่อเรา
© 2007 Numthang.org อ่านว่า 'นำทาง' โดย Free Developer Foundation.
No Rights Reserved. This site is licensed under a Creative Commons Public Domain License. RSS Generator by FeedCreator

Thank to Inspros.net
Deprecated: Function ereg() is deprecated in /home/tee/domains/numthang.org/public_html/index.php on line 422