เมื่อรักฉันเกิด - Numthang.org อ่านว่า 'นำทาง'

เมื่อรักฉันเกิด

เขียนโดย toon

Thursday, 20 September 2007

ไม่ได้มาเล่าว่าการตั้งครรภ์และคลอดลูก ลำบากและเจ็บแค่ไหน เพราะมันก็เป็นเรื่องปกติธรรมชาติที่หลายๆคนคงเข้าใจ ถึงแม้คนที่ยังไม่เคยมีลูกเอง แต่ฟังจากคำบรรยายที่ฟังมาเป็นรอบที่ร้อยก็คงพอนึกออก (แม้จะไม่รู้ซึ้ง) และที่เขียนนี้ หากวันนึงนำทางมาอ่าน ก็ไม่ได้หวังว่า ลูกจะต้องมาซาบซึ้งกับเรื่องที่แม่ทำให้หนูเกิดมา มันไม่ได้เป็นบุญคุณของแม่กับปาป๊าหรอกนะ เพราะมันเป็นความต้องการของแม่และปาป๊าที่อยากจะมีลูกเอง

เคยอ่านมาว่า เด็ก (หรือดวงวิญญาณดวงหนึ่ง) เป็นคนเลือกคนที่เค้าจะมาเกิดด้วยเอง เพราะงั้นแม่คงต้องขอบใจหนูด้วยซ้ำที่เลือกมาเกิดกับแม่

การรอคอยที่ไม่ใช่แค่ 9 เดือนเศษ แต่เกือบ 2 ปีทีเดียว กว่าเราจะได้เจอกัน แม่รอลูกมาตั้งแต่ตั้งท้องครั้งก่อน แต่ก็ต้องเสียลูกไป มาคราวนี้ ตั้งแต่เมื่อรู้ว่ามีลูกอยู่ในท้องจริงๆจนถึงวันคลอด ก็รู้สึกว่า มันช่างยาวนานนนจริงๆ แถมเจ้าหนูเป็นเด็กดื้อตั้งแต่แรกคลอด ถึงเวลาก็ไม่ยอมออก จนเลยกำหนดคลอดไป 6 วัน เลยต้องให้หมอผ่าออกเลย

อาทิตย์ท้ายๆช่วงใกล้กำหนดคลอดทำเอา 2 คนพ่อแม่ไม่เป็นอันทำอะไร ได้แต่นอนรอว่าเมื่อไหร่น้ำจะเดิน เมื่อไหร่จะปวดท้อง เมื่อไหร่จะมีมูกเลือด และแล้ว...ก็ไม่มีอาการใดๆเลย จนวันที่ 14 ส.ค. ก็ถึงวันที่ตัดสินใจไปโรงพยาบาลเพื่อให้หมอพาเจ้าตัวดีออกมาให้แม่กับปาป๊าเชยชมซะที (ถึงแม้หมอจะให้รอได้ถึงวันที่ 15 ก็เถอะ)

วินาทีแรกที่รู้ว่าลูกออกมาแล้ว แม่จะบอกว่าดีใจอย่างสุดซึ้งจนน้ำตาไหล จนลืมความเหนื่อยที่ผ่านมา จนลืมความเจ็บ เหมือนคนอื่นได้รึเปล่า? มันไม่ขนาดนั้นม้างงง ก็แหม เพิ่งผ่านการเจ็บแทบตาย (ถึงจะไม่ได้คลอดเองแต่หมอก็ฉีดยาเร่งคลอดลองดูก่อน เลยได้ลิ้มรสการปวดท้องคลอดด้วย ซวย 2 ต่อ -*-) แล้วยังผ่านความเสียวในการโดนบล็อคหลัง แล้วยังนอนตัวชาอึดอัดขยับไม่ได้ แล้วยังโดนมัดแขนเป็นไม้กางเขน แล้วยังจุกอกตอนหมอดึงลูกออก แล้วยังหนาวจนตัวสั่น แล้วยังหิวเพราะอดข้าวมา 12 ชม. แล้วยังง่วงนอนเพราะอดนอนมาทั้งคืน แล้วยัง... แล้วจะให้บอกว่าดีใจจนลืมทุกอย่างหรอ

พอนำทางออกมาจากท้อง เสียงพยาบาลก็คุยกันอื้ออึง "แก้มยุ้ยมากเลย" แต่ตอนเห็นลูกแว่บแรก แม่เห็นผมดำขลับมาก่อน คิดในใจว่า โอ้ว...ผมดกจัง (แอบอิจาลูกเล็กๆ) พอพยาบาลจัดการหนูเสร็จก็เอาหนูมาให้แม่หอมแก้ม 1 ที น้ำตาไหล...ไม่ใช่แค่ตื้นตันหรือปลื้มใจ แต่ดีใจด้วยที่ทุกอย่างผ่านไปได้ซะที 555

และแล้ว แม่ก็รู้สึกถึงความรักความคิดถึงลูก...

เมื่อทำคลอดเสร็จ เราต้องแยกกัน เพราะผ่าคลอดลูกก็เลยไม่ได้ดูดนมแม่ในทันที และแม่ยังต้องไปนอนดูอาการหลังคลอด และลูกเองก็ต้องไปอบตัวด้วย กว่าจะได้เจอกันอีกครั้งก็เมื่อผ่านไปแล้วกว่า 6 ชม. ตลอดเวลาตั้งแต่แม่ฟื้นตื่นมาตอนอยู่ในห้องดูอาการหลังคลอด จนย้ายมาอยู่ที่ห้องพักแล้ว ก็ได้แต่รอให้ถึงเวลาที่เค้าจะเอาลูกมาหา เพิ่งจุ๊บแก้มไปทีเดียว ยังไม่หายคิดถึงเลย รอมาตั้งนาน คลอดแล้วยังต้องมารอต่ออีก ทำไมอุปสรรคมันเยอะอย่างงี้ T^T

ถึงเวลาแล้ว...พยาบาลเข็นเด็กหญิงตัว(ไม่ค่อย)น้อยเข้ามา... หลับตาพริ้ม แก้มอวบอิ่ม ผมดำเงา ปากนิดจมูกหน่อย ทุกอย่างที่เป็นลูกนี้ทำให้แม่ตกหลุมรัก แม่ได้แต่เฝ้ามองดูลูก ไม่อยากหันไปไหน ไม่อยากกระพริบตา ไม่อยากพลาดซักวินาทีที่จะได้มองหนู ในที่สุด...แม่ก็มีลูกแล้วจริงๆ

...โปรดติดตามตอนต่อไป...