วันศุกร์ที่ 27 เมษายน 2550 มีโอกาสได้ไปไหว้ปีใหม่ไทย ผู้อาวุโสท่านหนึ่ง เป็นผู้ใหญ่ที่ครบด้วยวัยวุฒิและคุณวุฒิ ที่ฉันให้ความเคารพนับถือมากผู้หนึ่ง ในฐานะที่เป็นนักเขียนในดวงใจ และเมื่อได้ไปพบตัวตนก็ยิ่งนับถือในความเป็นผู้ใหญ่ที่แท้จริง คือเป็นนักเขียนที่น่านับถือทั้งตัวตนและตัวอักษร เป็นผู้ยิ่งใหญ่ในวงวรรณกรรมไทย นาม เสนีย์ เสาวพงศ์

ศักดิชัย บำรุงพงศ์ หรือที่รู้จักกันในนามปากกาว่า เสนีย์ เสาวพงศ์ ปัจจุบันอายุย่าง 89 ปี แต่ร่างกายภายนอกก็ยังดูแข็งแรง แม้จะอมโรคมากมาย แต่เขาก็รู้เท่าทันโรค คุณตาเล่าว่า เมื่อปีที่แล้วได้เผชิญโรคและต้องดูแลตัวเองอยู่เป็นนาน ทั้งหกล้ม เลือดครั่งในสมอง ต้องเจาะดูดเลือดออก มือซ้น เขียนหนังสือไม่ได้ พอบำบัดมือให้ทุเลา ก็หกล้มอีกครั้ง ขาหักต้องดามขาและทำกายภาพบำบัดหัดเดินอยู่หลายสัปดาห์ แต่คุณตาก็ผ่านพ้นมาได้ และใช้ชีวิตอยู่กับวัยชราด้วยความสุข ทุกวันศุกร์จะเข้ามาพบปะมิตรสหายรุ่นน้องที่มติชน เพื่อพูดคุยตามข่าวสารและไม่ให้ชีวิตเหงาไปกับวัยที่หง่อม แม้วัยนี้จะเป็นสิทธิ์เด็ดขาดว่า เป็นวัยที่ควรพักผ่อน แต่การพักผ่อนของนักเขียนท่านนี้ คือการพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นในทุกๆ เรื่องกับมิตรสนิท และการอ่านหนังสือ ซึ่งซึมอยู่ในสายเลือดของคนที่เป็นนักเขียน

ศักดิชัย บำรุงพงศ์ ทำงานมากว่า 70 ปีแล้ว ตั้งแต่เป็นนักข่าวก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นข้าราชการกระทรวงการต่างประเทศ 34 ปี และเกษียณอายุตอนปี 2521 ก่อนจะมาเริ่มงานที่มติชนเมื่อปี 2522 ปัจจุบันมติชนอายุ 30 ปี เขาทำงานที่นี่มา 28 ปี และเป็นการทำงานหลังจากเกษียณอายุแล้ว การดำเนินชีวิตของเขาไม่ต่างจากข้อเขียนที่เขาเขียนไว้ใน “ความรักของวัลยา” หรือ “ปีศาจ

นอกจากจะเป็นตัวอย่างในการทำงานแล้ว เขายังเป็นตัวอย่างของคนที่ไม่เสแสร้งในการเป็นตัวตนของตนเอง ตัวอักษรและตัวตนของเขา ไม่ได้ทำให้ฉันผิดหวังที่นับถือเขาเป็นนักเขียนในดวงใจ เป็นแรงบันดาลใจในการที่อยากเขียน และเป็นงานเขียนที่ไม่โกหกตัวตนหรือสิ่งที่ตนเองเป็น หลังจากได้ประทับงานเขียนของเขาไว้ในใจมาตั้งแต่สมัยเรียน และเมื่อมีโอกาสได้สัมภาษณ์ตีพิมพ์ในนิตยสารเมื่อ 5 ปีก่อน ยิ่งทำให้นับถือในตัวตนที่ไม่ต่างจากตัวอักษรเลย การได้พบศักดิชัย บำรุงพงศ์  คือน้ำที่ชุ่มชื่น หล่อเลี้ยงใจในเมืองที่แห้งแล้งนี้

เคยมีความรู้สึกแบบนี้กันไหม การเจอคนที่เราชื่นชม นับถือ ความรู้สึกตื้นตันเกิดขึ้นฉับพลัน การมาพบคุณตาศักดิชัยมา 3 ครั้ง ทุกครั้ง แค่เพียงเห็นหน้า น้ำตาก็พานจะไหล แต่ต้องกลั้นไว้ แต่พอได้พูดคุย ฉันก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ทุกครั้งฉันก็จะบอกแต่เพียงว่า “หนูมาเจอคุณตาทีไรไม่รู้ว่าเพราะซึ้ง หรืออะไร ร้องไห้ทุกที ขอโทษนะคะ” วันนั้นฉันก็ขอเช็ดน้ำตาเหมือนทุกๆ ครั้ง ก่อนจะคุยต่อ และก็เหมือนทุกครั้งเช่นกัน หลังจากเดินลับตาออกมา น้ำตาฉันก็ไหลอีกครั้ง

คุณตาศักดิชัย เป็นผู้อาวุโส เป็นนักเขียนดัง เป็นอดีตเอกอัครราชทูต ฯลฯ แต่เปิดโอกาสให้เด็กคนหนึ่งเข้าไปพบ และพอจะลากลับทุกครั้ง คุณตาก็จะเดินออกมาส่งหน้าลิฟต์ เปิดประตูลิฟต์ให้ เพราะถือว่าเด็กคนนั้นคือแขกของเขา วันนั้น แม้ร่างกายจะไม่แข็งแรงเท่าเดิม แต่คุณตาก็ยังเดินมาส่งที่หน้าประตู และลูบหัวให้พร แล้วจะไม่ให้ร้องไห้ได้อย่างไรไหว

ในเมืองที่ร้อนรน รีบเร่ง แห้งแล้งแบบนี้ มีน้ำมารดใจให้ชุ่มฉ่ำ จิตใจก็สดชื่นขึ้นมาได้