ถอนฟางข้าว - Numthang.org อ่านว่า 'นำทาง'

ถอนฟางข้าว

เขียนโดย tee

Sunday, 22 April 2007

2-3 วันมานี้ออกจากโลก cyber ไปอยู่กับโลกจริงบ้าง โลกจริงที่จะมีใครรู้บ้างว่ามันร้อนเป็นบ้า วันนี้พยายามจะตื่นเช้าให้ได้สัก 6 โมงกว่า แต่สุดท้ายลากไป 7 โมงครึ่ง หน้านี้แดดส่องจนทำงานกลางแจ้งแทบไม่ได้แล้ว ช่วงเช้าของวันนี้จึงทำงานไปได้แค่ 2 ชั่วโมง พรุ่งนี้จะตื่นตี 5 ให้ได้ ไม่ยากถ้านอนเร็ว แต่ทำไม่ได้สักที มัวหลงระเริงอยู่ในโลก cyber จนลืมเวลาทุกที

เวลานี้เป็นช่วงเริ่มของการปฏิบัติแล้ว ดังนั้นอะไรที่เป็นทริดสะดีคงต้องพักช่วงยาว หนังสือหนังหาก็ต้องอ่านน้อยลง เพราะต้องเอาเวลาไปนอนเพื่อตื่นแต่เช้า ไม่เป็นไรไม่แคร์ ทำได้ แต่ต้องอดกลั้นหน่อยนึง อย่าปล่อยให้การอ่านหนังสือมันเสพติดคนเรามากเกินไป อะไรมันมากเกินไปก็ใช่ว่าจะดี สมองโตแต่แขนขาลีบนั้นไม่ได้ช่วยอะไร

อีก 2-3 วันจะได้เวลานัดรถตักดินอีกครั้ง ไม่รู้ว่าจะได้ตามนัดหรือเปล่าเพราะผลัดกันมานานเหลือเกิน ที่ดินเค้าก็จะทำนากันแล้ว อะไรก็เร่งรีบกันไปหมด สิ่งที่ต้องทำเวลานี้คือ ถอนฟางข้าวออกไปให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ปกติเค้าจะใช้วิธีเผากัน คนที่เช่านาเค้าก็เผากันมาได้ครึ่งนึงส่วนที่เหลือมันไปต่อไม่ได้แล้ว ส่วนหนึ่งเพราะดินมันเปียก ฟางข้าวเปียก จึงต้องลงแรงถอนอย่างเดียว บนเนื้อที่ 4 ไร่ ไร่ละ 1600 ตร.ม. ทั้งหมดก็ 6400 ตร.ม. ฟางข้าวน่าจะเหลือที่เผาไม่ได้สัก 3000 ตร.ม. วันนึงผมถอนไปได้ประมาณ 80-100 ตร.ม. อาจต้องใช้เวลาถึง 30 วันกว่าจะถอนหมด ถ้ามีสัก 2 คนก็จะเหลือ 15 วัน ถ้ามีสัก 3 คนก็จะเหลือ 10 วัน ถ้า 10 คนก็เหลือ 3 วัน แต่ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่ 2 วัน มีผมอยู่คนเดียว โอว ไม่น่าคำนวณเลย สปีดสำหรับคนที่ใช้แรงเพียงแค่เคาะ keyboard เนี่ยมันช่างช้าซะเหลือเกิน

การจะหาใครมาช่วย สมัยนี้อย่าว่าแต่คนรอบตัวเลยเครือญาติก็หายหัวหมด หันออกไปทำงานในโดมยักษ์กันหมด พูดถึงเรื่องนี้เพิ่งอ่านเจอข้อเขียนของ ดร. เสรี พงศ์พิศ เค้าว่า "สมัยนี้คนเวลาเข้าไปเรียนไปทำงานในเมืองแล้วไม่อยากกลับมาบ้านนอกกลัวคนเขาจะดูถูก อุตสาห์เสียเงินเป็นแสนไปเรียนเอาปริญญามา กลัวเค้าจะหาว่าสงสัยจะไม่มีงานทำกลับมาเกาะพ่อแม่กินอยู่เหมือนเดิม ไอ้จะมาทำนาทำสวนก็จะยิ่งถูกหาว่า แล้วยังงี้จะไปเรียนให้เสียเงินทำไมสู้อยู่แบบเดิมตรงนี้ซะทีแรกไม่ดีกว่าหรือ" ไอ้เรื่องพวกนี้ก็อย่าไปโทษพ่อแม่ พ่อแม่ทำนาเหนื่อยก็เหนื่อย จนก็จน ก็ไม่อยากให้ลูกต้องลำบาก เท่าไรก็เสียได้เพื่อให้ลูกได้สบาย แต่นั่นเพราะพ่อแม่ไม่รู้ ไม่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยประสบพบเจอ ฉะนั้นคนหนุ่มคนสาวจะหาเอาแถวนี้มันไม่มีหรอก มีแต่คนแก่ๆ เกษียณอายุแล้วจึงจะกลับมาอยู่บ้านนอก กินเงินบำนาญลูกหลานส่งเงินมาเลี้ยงดู เก็บผัก กำผัก แก้เบื่อไปวันๆ รอวันกลับสู่ดิน

อยากจะถามคนบ้านนอกที่ไปกระจุกตัวกันอยู่ในเมืองกรุงว่า ทุกวันนี้มีความหวังตรงไหนกับการทำงานกันอยู่ในเมืองหลวงบ้าง สำนึกรักบ้านเกิดคำนี้ไม่เชย ทำไมสิ่งดีๆ เรามักหาว่าเชยและเพิกเฉย อะไรที่มันไปครอบตัวเราอยู่ นอกจากตัวเราแล้วไม่แต่เป็นความคิดของตัวเองที่ครอบตัวเอง หาเงินไม่ได้ไม่ใช่เรื่องน่าอาย ยังมีคนอีกหลายล้านคนในเมืองนั้นที่เค้าก็หมดสิ้นหาทางพอๆ กัน ไอ้คนรวยๆ ที่เป็นความหวังให้เราเห็นน่ะ มันคือคนกลุ่มน้อยๆ ที่เช่าที่ของการรถไฟในราคาถูกๆ และมาเก็บค่าเช่าเอากับเราแพงๆและกลุ่มเครือญาติเค้าตะหาก มันไม่ใช่พวกเรา แสงสว่างไม่ได้ส่องประกายให้กับทุกคนที่แสวงโชค อย่าอายที่จะกลับมาบ้านทำสิ่งที่บรรพบุรุษทำมาแต่เก่าก่อน คิดว่าซะว่าสิ่งนี้แหละที่ศิวิไลซ์ ไม่ใช่การหลอกตัวเองแต่สิ่งนี้แหละคือความศิวิไลซ์ที่แท้จริง ไม่ใช่ของเทียมในเมืองหลวง มันไม่ใช่ความศิวิไลซ์แต่มันเป็นของปลอม ถ้าพร้อมแล้วก็กลับมาเถิดคนบ้านนอก

ถ้ามีคนมาช่วยอย่าว่าแต่เรื่องถอนฟางเลย รถขุดก็ไม่ต้องจ้าง ถือจอบคนละอันก็ไปถึงจุดหมายได้ เขียนยาวๆ แล้วออกนอกเรื่องตลอดเวลาแต่ช่างเหอะเพราะนี่ไม่ใช่บทความ ตอนนี้ก็ได้แต่ลุ้นระทึกว่า ในฟางข้าวที่เหลือนี้จะสามารถขุดดินถมได้หรือไม่ ถ้าไม่ได้ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ค่อยว่ากันต่อ