กฎหมายจะมาช่วยอะไรได้ ไนเมื่อผู้ถือกฎหมายเอาเปรียบชาวบ้านธรรมดาๆ สามัญ ฉะนั้นวิธีแก้ไขปัญหาที่ถูกกระทำอย่างอยุติธรรม จะอยู่นอกเหนือกฎหมายจะเป็นไรไป ใครจะตัดสินว่าถูกผิดกับการแก้ปัญหาโดยวิถีแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่ต้องให้ความสำคัญ เพราะพ่อหลวงในเรื่องแต่งเรื่องนี้ ได้ตัดสินใจแก้ปัญหาด้วยตัวเขาเอง

            ควันสีขาวจากยาเส้นส่งกลิ่นฉุนกระทบจมูก กลุ่มควันลอยละล่องเคลื่อนพลิ้วไปตามแรงปลิวของลมจากป่าทึบ บรรยากาศยามค่ำคืนของเดือนแรมมืดสลัว ร่างสองร่างนั่งนิ่งสงบ สูดลมหายใจของกันและกันอย่างเข้าใจในความหมายของคำว่า รอคอย

            เสียงฝ่าเท้าดังขึ้นในความเงียบของแนวไพร ฝ่าเท้าที่เหยียบย่ำใบไม้แห้งร่วงโรยจากต้นส่งเสียงดังกรอบแกรบ หนึ่งหนุ่มทิ้งก้นบุหรี่พร้อมกับใช้เท้าขย้ำดับแสงสีแดงริบหรี่ มือจับปืนที่เหน็บเอวทันทีทันใด อีกหนึ่งชายในวัยชราเริ่มขยับตัว มือที่โอบปืนไว้ในโอบแขนกระชับติดแผ่นอกแน่นขึ้น สายตาระแวดระวังสองคู่เริ่มสอดส่ายไปทั่วบริเวณป่ากว้าง

            “มันคงมากันแล้วล่ะ อาด้ะ[1]”

            ชายชราพยักหน้า แม้ค่ำคืนจะมืดมิด แต่ทั้งสองคนก็มั่นใจว่าต้องเป็นเสียงฝีเท้าของฝ่ายตรงข้ามที่เข้ามาหาผลประโยชน์จากไม้ของป่าผืนนี้ ที่ชาวบ้านร่วมกันรักษาและหวงแหน

            “ระวังตัวให้ดี มันมากันหลายคน”

            “ทำไมอาด้ะต้องลงมือเอง เราน่าจะให้กฎหมายบ้านเมืองจัดการกับคนพวกนี้”

ชายหนุ่มหลุดคำถามนี้ออกมา ก่อนที่เขาจะรู้สึกว่ามันเป็นการตั้งคำถามโดยไร้ซึ่งการตรึกตรอง ทั้งๆ ที่เขาเป็นฝ่ายเสนอตัวเข้ามาในป่าทึบแห่งนี้เอง

            คำถามของคนหนุ่มลอยหายไปกับเสียงสะท้านของเครื่องจักร ที่กำลังแผดก้องกลางไม้ท่อนใหญ่ แต่คำถามนี้กลับยังอยู่ในความคิดของอาด้ะผู้ชรา เขานิ่งเงียบไปสักพัก ในใจย้อนนึกถึงป่าที่เคยคุ้มครองอย่างศรัทธา แต่ไม่อาจรักษาให้คงอยู่ได้

--------------------------------------------------------

            ยามดึกสงัดในคืนเดือนหงาย พระจันทร์ส่องแสงเต็มดวง เสียงหริ่งเรไรดังก้องกังวานทั่วดงดอยสูง ร่างของหนุ่มวัยฉกรรจ์นอนนิ่งแนบไม้ฟาก เขาหลับตาสนิทแต่หูกลับสดับเสียงรอบตัว เขาลืมตาขึ้นมาทันทีที่รู้สึกว่าไม้ฟากไหวด้วยแรงเหยียบของฝีเท้าใหญ่โต ยังไม่ทันเตรียมตัวคว้าปืนเหนือที่นอน วัตถุแข็งที่บรรจุลูกตะกั่วก็จ่อตรงขมับ

            “นี่เป็นคำเตือน ถ้ายังขวางทางอีก มึงตายแน่”

            คำพูดสุดท้ายที่ได้ยินก่อนจะถูกกระแทกด้วยของหนักจนไร้สติ หากเมื่อฟื้นตัวขึ้นมา ชาย หนุ่มไม่นำพากับคำคุกคามและการกระทำที่ป่าเถื่อน เขายังหนุ่มแน่น จิตใจยังเต็มเปี่ยมด้วยพลังที่จะดูแลผืนป่า ที่ชุมชนของเขาหวงแหนไว้เพื่อบูชาบรรพชน เขายังคงทำหน้าที่ผู้นำหมู่บ้าน นำพาชาวบ้านถนอมรักษาป่าแห่งนี้

            “พ่อหลวงอย่าไปสู้กับมันเลย เราไม่มีอะไร แต่มันมีอาวุธเต็มมือ” แม้จะได้ยินคำทัดทานจากลูกบ้านวัยชราหลายคนที่เตือนด้วยความห่วงใย แต่ใจของชายหนุ่มก็ยังไม่ทดท้อ

            “เรามีสิอาด้ะ เรามีจิตใจของความเป็นอาข่าที่จะต้องรักษาและสืบทอดความเป็นอาข่า ป่าผืนนี้ก็เป็นป่าที่บรรพบุรุษมอบไว้ให้เรารักษา”

            “แต่ถ้าเราต่อต้านเขาอีกครั้ง พ่อหลวงอาจจะไม่มีชีวิตปกป้องป่าผืนนี้ก็ได้” ชายชราหลายเสียงยังคงคัดค้าน

            ชายหนุ่มยิ้มตอบ “จะกลัวอะไรล่ะ อาด้ะ บ้านนี้ ดอยนี้เป็นของเรา”

            ใบหน้าชายหนุ่มยังคงยิ้ม เขาไม่ได้รู้สึกหวาดหวั่นกับสีหน้าวิตกกังวลของผู้เฒ่า เสียงเอะอะโวยวายจากประตูทางเข้าหมู่บ้าน ได้ยินมาถึงลานชุมชน ร่างของคนหนุ่มและคนแก่ยืนขึ้นพร้อมกัน ร่างชายวัยกลางคนในชุดสีกากีเต็มยศโผล่พ้นดงไม้ทึบตรงทางโค้ง ร่างหนึ่งพาพุงพลุ้ยก้าวนำหน้า อีกหนึ่งร่างผอมแห้งจนเห็นแก้มตอบโหนกสูง ทั้งสองร่างยืดอกกางแขนกว้างอย่างต้องการแสดงตนว่าเป็นผู้ทรงอำนาจ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกร้าว

            “ใครคือพ่อหลวง”

            สายตาของผู้ชราทั้งหลายมองหน้าผู้มาเยือนอย่างกระหายใคร่รู้ในจุดประสงค์ ก่อนที่จะชี้มือมายังชายหนุ่มที่ยืนเพ่งพิศแขกที่ไม่ได้นัดหมายด้วยแววตาไม่ไว้ใจ

            “ผมสองคนมีหมายค้นบ้านพ่อหลวง มีคนแจ้งความว่า พ่อหลวงมีฝิ่นในครอบครอง”