รายงานเสวนา "คืนสู่วิถีธรรมชาติ ทั้งกายและจิตวิญญาณ" (2)

รายงานเสวนา "คืนสู่วิถีธรรมชาติ ทั้งกายและจิตวิญญาณ" (2)

เขียนโดย tee

Tuesday, 27 March 2007

สุเมธ พรหมรักษา
เครือข่ายชุมชนแห่งการเรียนรู้อย่างยั่งยืน อ.จอมทอง จ.เชียงใหม่

ผมเคยมาที่นี่ครั้งแรกเมื่อปี 2530 ต้นๆ ก็ได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนอะไรหลายอย่าง แล้วผมก็อยู่ในช่วงเวลาของการแสวงหา ก็ได้มาเป็นเพื่อนกัน ถึงแม้จะอยู่กันคนละพื้นที่ ช่วงชีวิตที่ผ่านมาของผม ในช่วงวัยรุ่นเรื่องอบายมุขก็ผ่านมาทุกเรื่อง แต่ว่ามันมีอยู่จุดหนึ่ง คือตอนที่ได้ไปเข้าค่ายลูกเสือที่วัดๆ หนึ่งที่จอมทอง ก็ได้เห็นบรรยากาศ ได้เห็นว่าวัดนี้ไม่ฉันเนื้อสัตว์ มีธรรมชาติแวดล้อม ก็ทำให้ได้กลับมาทบทวนตัวเอง แต่จุดนั้นก็ยังไม่ติดใจ ก็มีอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งมีเด็กที่สนใจธรรมะมาคุย เราก็รู้สึกว่าธรรมะนี่มันทำให้จิตใจเราสงบนะ ก็ชวนเด็กไปเข้าค่ายพุทธธรรม

หลังจากนั้นมา เราก็มีการแสวงหาเรื่องธรรมะจากหลายๆ ที่ ผมเองชื่นชมการปฏิบัติธรรมอย่างเข้มข้นของสายสันติอโศก ก็จึงนำมาปฏิบัติกับตนเอง คือหลายๆ ท่านอาจจะมองว่า เรามักจะพูดกันถึงเรื่องจิตใจ เรื่องสังคม ความคาดหวังต่างๆ แต่ไม่ได้ลงลึกว่า เราจะเริ่มต้นกันอย่างไร อย่างตัวผมเองก็ไม่ได้ปรับอะไรมาก ตอนแรกๆ ก็อาจจะเคร่งครัดกับตัวเองมากหน่อย กินข้าวมื้อเดียว งดเหล้าบุหรี่ เนื้อสัตว์ คือปกติผมจะเป็นคนขี้โรค เป็นโรคกระเพาะ ปวดหัว แต่พอได้มาพิสูจน์ตัวเองก็พบว่าเราทำได้ เราพบเส้นทางที่จะนำไปสู่สันติสุขได้ ก็ต้องฝันให้ไกลสักนิดหนึ่ง

ผมทำงานมาตั้งแต่ปี 2524 ก็ยังไม่เบื่อที่จะทำงาน ทำงานกับเด็กๆ ทำงานกับชุมชน จริงๆ เหนื่อยมากโดยเฉพาะกับเด็กๆ แต่ก็ไม่ท้อที่จะทำ เพราะแนวทางวิถีพุทธก็ได้บอกไว้ว่า ให้เริ่มต้นที่ตัวเอง แต่เราก็ควรจะมองคนอื่นด้วย

ณ วันนี้เราก็มีสังคมที่มีความสุข มีการแบ่งปันให้กันและกัน สิ่งนี้เป็นแรงผลักดันให้เราสู้ ให้เราหาทางเลือก ทางออก ซึ่งไม่ใช่เพื่อตัวเองเท่านั้น แต่เพื่อคนอื่นด้วย

อย่างผมสอนเด็กมา 18 ปี ก็ยังรู้สึกว่า การศึกษาในระบบมันยังไม่มีคำตอบ อาจจะมีคำตอบในเชิงวิชาการ แต่ในความจริง สิ่งที่ลึกเข้าไป การศึกษาในระบบยังให้ไม่ได้ ตัวผมเองจึงต้องหาวิธีว่า ทำอย่างไรให้เด็กได้เข้าใจแนวทางของชีวิต ก็คิดไปคิดมา ก็เริ่มต้นจากความคิดที่ว่า ค่ายวิถีพุทธหรือค่ายวิถีชีวิต เป็นค่ายที่เด็กให้ความสนใจมากที่สุด

ตอนนี้ผมลาออกจากราชการมา 10 ปีแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ลาออกจากการเป็นครู เพราะยังมีพ่อแม่ผู้ปกครองให้ความสนใจ อยากให้กระบวนการเรียนรู้เหล่านี้ แผ่ไปถึงลูกหลานถึงท้องถิ่นของเขา เพราะฉะนั้น เป็นเรื่องสำคัญมากว่า การจะจัดสรรชีวิตได้ ต้องเข้าใจตัวเอง ครอบครัว ถ้ามองถึงชุมชนสังคมด้วย ก็จะทำให้เรามีแรงมีพลังเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว

โดย องอาจ เดชา

ที่มา
ประชาไท

**ส่วนที่เป็นตัวเอียงเป็นส่วนที่ผมเพิ่มเข้าไปเองเพื่อขยายความ