สะพานควาย ย่านเมือง ย่านธุรกิจ ย่านที่คอนโดมิเนียมผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด มีบริษัท ร้านค้า ห้างสรรพสินค้า พลุกพล่านไปด้วยผู้คนและยวดยานพาหนะ ทำให้ค่าครองชีพต่อหัวแพงทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นค่าใช้จ่าย ค่าที่พัก และค่าอาหาร แต่...

เคย...กินข้าวผัดราคา 5 บาท ในย่านใจกลางเมืองเช่นนี้ไหม

เคย...ซื้อกับข้าวถุงละ 10 บาท แต่กินอร่อยและอิ่มท้องไหม

เคย...กินน้ำฟักทอง น้ำข้าวโพด ถุงละ 6 บาท ที่ไม่ใช่แค่ได้สัมผัสกลิ่น แต่ได้ลิ้มรสเนื้อฟักทอง เม็ดข้าวโพดเต็มลิ้นไหม

เคย...ซื้อวุ้น หม้อแกง ขนมชั้น รังผึ้ง ฯลฯ 5 บาท แต่โคตรเยอะไหม

ที่พูดมาทั้งหมดนี่ เหตุการณ์เกิดขึ้นที่สะพานควาย

“25 บาทจ๊ะ” ป้าเจ้าของแผงขายข้าวแกงหน้าร้าน เซเว่น อีเลฟเว่น ตรงข้ามบิ๊กซี สะพานควาย บอกฉัน

“ไม่ใช่ 30 บาทเหรอคะป้า” ฉันมองข้าวผัด แกงจืด และผัดผักถุงใหญ่ ถามแบบงงๆ

“ราคานี้แหละ ข้าวผัดถุงละ 5 บาท แกงถุงละ 10”

“อ้าว ข้าวผัดไม่ใช่ 10 บาท เหรอคะ” ฉันถามย้ำอีกครั้ง

“ขาย 5 บาทมาตั้งนานแล้ว ไม่ได้ใส่เนื้อสัตว์ ใส่แต่ไข่กับผัก” ป้าพูดยิ้มๆ

ฉันเอ๋ออีกครั้ง แล้วไข่กับผักคะน้าที่ใส่ลงไปในข้าวผัดไม่ต้องซื้อเหมือนเนื้อสัตว์หรอกหรือ ไข่ฟองละ 5 บาท ผักคะน้า หอมหัวใหญ่ มะเขือเทศ ต้นหอม ผักชี ก็แพงเอาการอยู่ แม้จะผสมอย่างละเล็กละน้อย ก็ต้องซื้อมานะคะป้า ที่เขียนถึงไม่ได้แปลกใจกับข้าวผัดราคาถุงละ 5 บาท แต่คิดถึงวิถีการค้าของป้ามากกว่า

ไม่ได้ใส่เนื้อสัตว์ ใส่แต่ไข่กับผัก ในความคิดของฉัน คือ การค้าขายแบบไม่เอาเปรียบ ขายเพียงพออยู่ได้ เท่าทุน หรือได้กำไรนิดหน่อย ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยขายของ ไม่เคยลงทุน ไม่รู้ว่า การเป็นแม่ค้าต้องได้กำไรมากเพียงใดถึงจะพอ และฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองมองโลกในแง่ดีเกินไปหรอก แต่ฉันคิดแบบที่เห็นและได้สัมผัสจากป้าคนนี้

ค่าอาหารของฉันในเมืองหลวง คือ 2 มื้อ 25 บาท แต่ค่าใช้จ่ายวันละเป็นร้อยนั้น เพราะไปจ่ายกับค่าอย่างอื่นมากกว่า 25 บาท ถ้ากินในร้านหรือตามแผงลอยทั่วไป อาจจะไม่พอก็เป็นได้ แต่เพราะ...

การค้าแบบพออยู่ได้ ก็ยังมีอยู่ในย่านใจกลางเมืองกรุง จะกลับบ้านไปอยู่บ้านแล้ว ก็เลยยังคิดถึงกรุงเทพฯ อยู่ เพราะจะไปอยู่ที่ไหน คงหาข้าวผัดถุงละ 5 บาท ไม่ได้แล้ว

อันนี้คนละเรื่องกัน แต่ขอเอามาบันทึกไว้หน่อย เป็นกลอนที่มีน้าคนหนึ่งที่ไปครูบ้านนอกด้วยกันเขียนให้

คนอย่างเอ็ง แม้เปล่งแสง แค่แรงเทียน                                ก็เทียนไข ขี้ผึ้งแท้ แผ่ไสว

แสงนวลนุ่ม นวลตา กว่าแสงไฟ                          จากนีออน สปอตไลต์ ในเมืองกรุง

จงก้าวเดิน ตามฝัน นะขวัญเจ้า                           สองมือเรา หนึ่งใจแกร่ง เป็นแรงมุ่ง

สร้างสะพาน ข้ามฟ้าฟาก จากโคนรุ้ง                 เป็นผืนตุง สวยไสว ในบ้านนา

ก็เลยเขียนกลอน แทนคำขอบคุณใจหลายใจของเพื่อนครูบ้านนอกว่า

หนึ่งแรงเทียน เล่มน้อย จากท้องทุ่ง                      หนึ่งชีวิต หวังมุ่ง สู่ความหวัง

หนึ่งดวงใจ ไม่ลืม ครั้งวารวัน                                ความสัมพันธ์ ฉันมิตร ได้มาเยือน

ขอบคุณ ทุกเรื่องราว ที่เรียงร้อย                           ขอบคุณ  ใจดวงน้อย ของผองเพื่อน

ขอบคุณ มิตรภาพ คอยย้ำเตือน                           นานเพียงใด ไม่ลืมเลือน จากชีวัน

ขอเก็บกล่อง ความทรงจำ ของชีวิต                      ขอประทับไว้ ในดวงจิต มิแปรผัน

ขอสัญญา ความผูกพัน ยังคงมั่น                         ขอยืนยัน จะมีกัน นิรันดร์ไป

คิดถึงข้าวผัด 5 บาท คิดถึงใจดีๆ ของเพื่อนๆ เปรียบเป็นหนึ่งหยดน้ำที่งดงามจากเมืองกรุง