อยากกลับบ้าน - Numthang.org อ่านว่า 'นำทาง'

อยากกลับบ้าน

เขียนโดย เนตร

Wednesday, 13 February 2008

เมื่อชีวิตย้อนกลับมาทางเดิมที่เคยหลีกหนี อารมณ์และความรู้สึกบางช่วง ก็นึกอยากเลือกเดินบนทางสายเดิม หากแต่ชีวิตย่อมดำรงอยู่ด้วยเหตุผล ทำให้จำต้องเลือกที่จะเผชิญกับสิ่งที่ไม่เต็มใจเลือก...ด้วยสติ

ภาพเก่าๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตอีกแล้ว ทำงานนั่งโต๊ะในห้องแอร์ทั้งวันรวมถึงบางคืนหรือทั้งคืนด้วย ช่วงนี้งานเร่งเหลือเกิน ตาเริ่มเป็นหมีแพนด้า ชีวิตในเมืองกรุงช่วงปีที่ผ่านมา ที่ฉันเคยคิดว่ามีความสุขมากกว่าปีไหนๆ ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองนี้ ค่อยๆ เลือนหายไป อย่างน้อยก็ในช่วงนี้ จากเดิมที่เคยนอนตั้งแต่สองทุ่ม แม้ฝันก็ยังหลับฝันดี วันหยุดก็ได้พักผ่อนเต็มที่ มันหายไปไหนไม่รู้ ปีใหม่ผ่านมาเกือบสองเดือน ฉันไม่เคยได้นอนอิ่มเหมือนเดิมเลยแม้แต่วันเดียว ถ้าไม่เที่ยงคืนก็ไม่ได้นอน ไม่รู้เอาเวลาไปทำอะไรนักหนา ถ้าไม่นั่งทำงานที่ออฟฟิศ หอบงานกลับมาทำที่บ้าน ก็นัดเพื่อนไปกินข้าว เดินเล่น หรือไม่ก็มีอะไรให้ทำตลอดเวลา หรือเพราะแสงสีที่สว่างไสวตลอดเวลาในเมืองใหญ่ ทำให้ฉันเริ่มชินที่จะเข้าไปคลุกคลีกับชีวิตแบบเดิมๆ ในมหานครแห่งนี้อีกครั้ง

      ถ้าอยู่ที่บ้าน หน้าหนาวแบบนี้ พระอาทิตย์ตกดิน ฟ้าก็มืด ถนนหนทางก็มืด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแสงเสียง บ้านของฉันยามเย็นมาเยือน มันสงบเสียจนต้องรีบนอนแต่หัวค่ำ ไม่เคยได้มาตั้งคำถามหรอกว่า ทำอะไรนักหนาถึงได้นอนดึกทุกคืนแบบวิถีชีวิตของคนเมืองกรุงที่เขาดำเนินกัน แม้ต้องทำงานกลางแดดในตอนกลางวัน หนาวสุดทนในยามกลางคืน แต่มันแค่เหนื่อยกาย ไม่ใช่อ่อนล้าทางใจแบบนี้

      เริ่มหมดความอดทน แต่สติที่เริ่มเข้ามาสถิตอยู่ภายในใจตามวัยวุฒิที่เพิ่มขึ้น คอยเตือนว่า...ต้องอดทน ถ้าเบื่อ ไม่ชอบ แล้วกลับไปทางเดิม ในขณะที่ความพร้อมทางทุนที่จะไปเริ่มต้นทำในสิ่งที่หวังที่บ้านเกิด ยังไม่มีเลยนั้น ชีวิตจะต้องวนกลับมาที่เดิมอีกอย่างนั้นหรือ

      อย่าใจร้อน ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม ความใจร้อนจะนำพามาซึ่งความร้อนใจในที่สุด ขอบคุณวันและเวลา ที่นำพาให้ฉันมีความคิดแบบนี้

      เพราะการเตือนตัวเองไม่ให้ประมาทในการใช้ชีวิต ทำให้ฉันคิดในแง่ดีว่า คงเป็นเฉพาะช่วงนี้แหละที่ต้องทำงานหนัก ใกล้งานสัปดาห์หนังสือ สำนักพิมพ์ไหนๆ ก็รีบผลิตหนังสือ ประหนึ่งว่าเป็นสินค้าชนิดหนึ่ง ที่ต้องเร่งทำให้เสร็จเพื่อกอบโกยโอกาสที่จะได้กำไรในการขาย และฉันก็เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งในวงจรของสิ่งที่เรียกว่า การค้าขาย แต่คิดซะว่า ทุกอย่างก็จะผ่านไปด้วยดี

      ถ้าเป็นเมื่อก่อน เมื่อจิตใจได้ตั้งคำถามกับสิ่งที่ตัวเองเป็นเหมือน ณ ตอนนี้ อารมณ์ฉันก็เริ่มจะพลุกพล่าน อยู่ไม่ติดเมืองแบบนี้แน่ ต้องหาทางออกไปจากความเร่งรีบร้อนรนนี้แล้ว โดยไม่สนหรอกว่า จะมีเงินกินข้าวไหม แต่...

      “ใจเย็นสักนิด อย่ารีบร้อน เคยเห็นมาเยอะแล้ว กับคนใจร้อน ทำอะไรโดยไม่คิด ในที่สุด ชีวิตก็จะวนมาสู่วงจรแบบเดิม เหมือนที่เคยเป็น”

      เพื่อนสนิทฉันพูดแบบนี้ เมื่อได้ยินคำบ่นของฉันทุกครั้งที่เราเจอกัน

      “อย่างน้อยก็ทนหน่อย พอมีทุนไปทำอะไรอย่างที่อยากทำ จะได้เริ่มต้นใหม่ได้จริงๆ เสียที”

      เธอบอกฉันว่า ถ้าเบื่อก็ต้องทน อย่าทำแบบเดิม ที่ลาออกจากงานโดยไม่คิด เงินหมด เข้ามาหางานทำ เบื่อก็กลับบ้าน เป็นแบบนี้เรื่อยๆ จนแก่หรืออย่างไร

      เหตุผลของการดำรงชีวิตเท่านั้น เงินที่ไม่สำคัญแต่จำเป็นต้องมี ทำให้ช่วงเวลาชีวิตแบบเดิมๆ กลับมาอีกครั้ง เหตุผลที่ฉันรู้ และฉันก็พร้อมที่จะทนและทำ เพื่อจะได้กลับบ้านอย่างสบายใจ แต่ยังไงก็ อยากกลับบ้านแล้วง่ะ...