ความเดิมตอนที่แล้วเริ่มติดต่อรถขุดที่ เมื่อได้ไปติดต่อพูดคุยกับธงชัยปรากฏว่าคิวยาวมาก ถามกี่ทีกี่ครั้งก็บอกว่า อีกนาน ถามว่าอีกกี่คิวก็บอก โอ๊ย อีกยาวเลย อีกยาวเลย ถามย้ำอีกครั้ง ก็ตอบเหมือนเดิม เออ งั้นเข้าคิวของผมไปก่อนละกัน เมื่อผมคะยั้นคะยอให้ช่วยประมาณให้หน่อย จึงยอมบอกให้ผมติดต่อมาอีกครั้งตอนสิ้นเดือนมีนาคม เมื่อถึงเวลาติดต่อไปอีกครั้งก็ได้ยินแต่คำว่ายังเลยๆ อีกยาวๆ ยังไม่ได้เลย ผมถามย้ำหลายครั้งว่าเมื่อไร ประมาณอีกได้ไหม อีกกี่คิว ก็บอกไม่ได้ ไม่ยอมบอกหรือไม่เข้าใจคำถามก็ไม่รู้ แค่ถามว่าอีกกี่คิว ก็ดันบอกว่ายังเลยๆ มึนว่ะ เอาล่ะก็รอดูต่อไป แต่ก็ช่างดูล่องลอยไร้จุดหมายเสียเหลือเกิน

ระหว่างนั้นป้าเห็นว่ามีรถของ อบต. เรียกมาขุดใกล้ๆ แถวนี้ เลยเข้าไปถามให้เข้ามาดูที่ ก็เข้ามาดูตกลงกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ ให้เราเผาฟางข้าวก่อน แล้วว่าหลังสงกรานต์จะติดต่อกลับมาอีกที พอดีกับช่วงสงกรานต์ฝนห่าใหญ่ (ห่าใหญ่จริงๆ) ตกลงมาพอดี เป็นจุดเริ่มต้นของโชคร้ายอีกหนึ่งอย่างทำให้ที่นานองไปด้วยน้ำ ยังไม่ได้จัดการกับฟางข้าวเลย กว่าจะรอให้แห้งได้ก็กินเวลาเกือบ 2 สัปดาห์แต่ก็ไม่แห้งดี หลังสงกรานต์เรารอแล้วรออีกก็ยังไม่มีการติดต่อกลับมา (แม้กระทั่งจนถึงบัดนี้)

ผมติดต่อไปยังธงชัยอีกครั้งเพื่อสอบถามถึงคิวงานของเรา (ตอนตกลงกับที่ใหม่ก็ไม่ได้ยกเลิกของที่เดิมเผื่อไว้ใครมาก่อนก็ทำกับคนนั้น) รอบนี้ผมก็ได้ความเหมือนเดิมคือ ยังเลยๆ ยังไม่ได้เลย ฝนตกด้วย คิวงานติดสงกรานต์ด้วย ผมชักเหนื่อยในการตามงานแล้วเหมือนกัน ดูน่ารำคาญทั้งคนตามและคนถูกตาม ยิ่งมาได้ยินยายพูดขึ้นมาว่า "ปีนี้มึงไม่ได้ขุดแล้ว เดี๋ยวก็เข้าหน้าฝนแล้ว" ได้ยินคำนี้แล้วมันเสียดแทงใจ นั่งคิดในใจว่ากูไม่ยอมหรอกเว้ย ต่อให้ต้องจับจอบขุดเองก็ยอมแต่ไม่ขอหยุดรอถึงรอบหน้าอีก

ได้ยินว่าที่งานธงชัยติดคิวนานเพราะเมื่อก่อนมันมีรถขุดอยู่ 3 ที่ แต่มันย้ายไปที่อื่นหมดแล้วเหลือธงชัยที่เดียว อีกทั้งชาวบ้านแถวนี้เดี๋ยวขุด เดี๋ยวถม ไม่หยุด เพราะว่าตอนกุ้งราคาดีก็แห่กันทำนากุ้งขุดทำกันใหญ่ พอถึงเวลากุ้งส่งออกไม่ได้ถึงได้จะมาถมนากุ้งปลูกข้าวกันอีกรอบ คาดว่าถ้าข้าวไม่ได้ราคาคงแห่กันขุดทำนากุ้งใหม่ นี่ยังไม่รวมถึงค่าใช้จ่ายด้านสิ่งแวดล้อมที่สูญเสียไปเลย จนป่านนี้แล้วก็ยังไม่เข้าใจอีกว่าอันชีวิตนั้นใครเป็นคนกำกับกันแน่ตัวเราเองหรือว่าตลาด แล้วก็จมอยู่กับวงจรอุบาทว์อย่างนี้ตลอดชีวิต อย่างตาเสมทำนาข้าวกัน 40-50 ไร่ ทำกันมา 40 ปีแล้วก็ยังไม่เคยพอเพราะต้องลงทุนกันเป็นแสนๆ พอถึงเวลาเราจะขอใช้ที่แค่ 4 ไร่ กลัวตัวเองจะลำบาก ทำยังกะว่าไอ้ 4 ไร่นี้จะทำให้ตัวเองรวยขึ้นได้ ทำไมไม่รู้จักคิดเสียบ้างว่าก็ทำกันมาตั้ง 40 ปีแล้วยังไม่ไปไหน ทำไมไม่คิดว่ามันมีอะไรผิดปกติ คิดอยู่อย่างเดียวว่าทำน้อยได้น้อย ทำมากได้มาก ถ้าคิดกันแบบนี้อย่างตาเสมคนนึงคงต้องใช้โลกสัก 10 ใบถึงจะพอใช้ ในหลวงทรงสอนสั่งจนปากจะฉีกแล้วทำไมถึงไม่เข้าใจกัน อย่างนี้แล้วพอจะเรียกว่าโง่จนเจ็บได้หรือไม่

ช่วงนี้ตาเสมเริ่มจะทำนาอีกครั้งแล้ว และได้เข้ามาตระเตรียมเครื่องมือและเผาฟางข้าว ผมได้มีโอกาสสนทนากับตาเสมอีกครั้ง เค้าถามว่าจะเอากี่ไร่จะได้คุยกับป้าไว้ถูก เพราะว่าเค้าก็ต้องจ่ายค่าเช่า (อันน้อยนิด) ผมตอบไปว่า 4 ไร่ "อ้าว ไหนบอกว่าไร่เดียวก็เลยวัดไว้ให้แล้ว เปล่า ก็ไม่ได้ว่าอะไรร๊อกก จะเอาไปหมดเลยก็เอาไป ไม่ได้ว่าอะไรหรอก เอาไปเห๊อะ" ผมจึงตั้งใจตอบคำถามไปว่า "ตอนแรกผมก็จะเอาแค่ไร่เดียว แต่ป้าบอกไว้ว่าขุดไป 4 ไร่เลย" เพราะประโยคที่ตอบไปด้วยความใสซื่อนี้แหละทำให้กลายเป็นว่าเป็น "ผู้ใหญ่" ซึ่งก็คือป้าที่ไปพูดไม่ดีจะโดนต่อว่าเอาได้และสำหรับประโยคของตาเสม ตาเสมก็โดนดีตราว่าเป็น "ผู้ใหญ่" ที่ไม่ได้เรื่องมาประชดประชันเอากับเด็ก ผมออกจะประหลาดใจ ทึ่งและอดสูในสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "ผู้ใหญ่" ยิ่งนัก ถ้าความที่กลายเป็น "ผู้ใหญ่" (อันอาจหมายถึงแก่เพราะกินข้าวเฒ่าเพราะอยู่นาน) แล้วต้องโดนดีกรอบเอาไว้ว่าต้องมีลักษณะเป็นอย่างไรแล้ว เมื่อผมแก่เพราะกินข้าวเมื่อไรต้องขออนุญาตไม่รับเรียกคำนี้ เพราะสิ่งมีชีวิตตนนี้ช่างสลับซับซ้อนยิ่งนัก ยิ่งอายุมากขึ้นเท่าไรยิ่งต้องระวังตัวเป็นพิเศษ ผมขอเป็นแค่คนอายุมากที่ hyper ตลอดชีวิตหรือโดยบุคลิกใดๆ ก็ตามของตัวเองซะยังจะดีกว่าที่จะปฏิบัติตัวตามที่คนอื่นกำหนดหรือตีตราว่า "มึงมันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว"

กลับมาเรื่องรถขุดต่อประมาณวันที่ 22 เมษายน ผมโทรไปสอบถามดู คำตอบยังคงเหมือนเดิมรอบนี้ผมถามเอาจนได้ความว่าอีกกี่คิวจะถึง (ถามย้ำไม่ต่ำกว่า 3 รอบ) เค้าบอกอยู่หน้ากระดานต้องไปดู เสร็จแล้วก็วางหูไปเลย ผมจึงขี่รถออกไปดูเจ้ากระดานที่ว่านี้ด้วยตาตัวเองเลยถ้าจะดีกว่า ถ้าคุยโทรศัพท์คงจะรู้เรื่องยากสำหรับธงชัย เมื่อไปถึงจึงได้ความว่าเหลืออีกคิวเดียวแล้วสัก 2-3 วันก็น่าจะได้ ผมไปตามอีกครั้งแต่หาตัวไม่พบจึงรอต่อไปจนครบสัปดาห์ ในระหว่างนั้นก็ไม่ได้วางใจนักเพราะได้รับการผลัดผ่อนมาหลายเที่ยวแล้ว ตาเสมก็เตรียมรถไถนารอบใหม่อีกครั้ง ผมรีบจับจอบไปขุดทำแนวดินกั้นยาวประมาณ 60 เมตร ก่อนที่จะมีการปล่อยน้ำลงนา ไม่ให้น้ำท่วมมาลงจุดที่จะขุด ถึงแม้ว่าอาจจะทำไปโดยเปล่าประโยชน์และใช้การไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่านั่งรอโชคชะตาที่ต้องรอคนอื่นกำหนด