คิดว่าวันนี้คงเป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะเข้าพื้นที่เขาพนม ขอซื้อเตาปิคนิคจากอากงไป 4 ชุด (อากงขายให้ราคาส่ง ^^) เพราะได้ทราบมาว่าผู้ประสบภัยที่บ้านเสียหายขาดแคลนเตาแก๊สและของใช้ในชีวิตประจำวัน จึงจัดเงินบริจาคก้อนสุดท้ายไปเพื่อการนี้ซะเลย

ตอนนี้ผู้ประสบภัยที่บ้านหน้าเขาส่วนหนึ่งพักอยู่ที่โรงเรียน (ลืมชื่อไปแล้ว แต่เป็นโรงเรียนเก่า) ที่เป็นจุดที่ทางการสร้างบ้านพักชั่วคราวให้ด้วย บางส่วนก็อยู่บ้านญาติพี่น้องรอบ้านชั่วคราวสร้างเสร็จ

ทางไปถึงที่พักชั่วคราวค่อนข้างโหดทีเดียว 2-3 กิโลแม้ว เพราะว่าขึ้นเขา ทางแคบ ทางดิน ขึ้นๆ ลงๆ แม้วิวจะสวยเหมือนขับแถวภาคเหนือ แต่ก็เหมือนขับเข้าหมู่บ้านชาวเขาเลย

ทิวที่ไม่สูงเกินจะขึ้นก็จะไม่เหลือป่าธรรมชาติ กลายเป็นป่าปาล์ม ป่ายาง ไปซะหมด มันถึงได้อุ้มน้ำไม่ค่อยไหว

ถึงแล้ว บ้านพักชั่วคราวสร้างไปหลายหลังแล้วทีเดียว

ไปดูในห้องพักและห้องเก็บของบริจาค (ห้องเรียนเก่า) มีน้ำกองพะเนิน ข้าวสารอาหารแห้ง และเสื้อผ้า เช่นเคย เยอะมากกก 10 ครัวเรือนนี่จะใส่กันหมดไงไหว แถมตอนเราไปก็มีคนมาเพิ่มให้อีก เยอะอย่างแรงงง

ส่งมอบเตาปิคนิค ก็ยกกล้องขึ้นมา กะแค่ถ่ายตอนช่วยกันยกไปเฉยๆ ธรรมดาไม่ต้องตั้งท่า แต่คนมาช่วยยกเค้าบอกว่าถ่ายตอนส่งมอบหน่อย (ไม่ใช่ผู้หลักผู้ใหญ่ ผญบ. อบต. อบจ. นะคะ ^^")

เค้ามีให้ลงชื่อและรายการไว้ เวลาใครจะมาขอรับก็จะดูว่าเดือดร้อนจริงหรือเปล่า ใครรับอะไรไปบ้าง ก็โอเคนะ ตรงนี้เหลือเฉพาะคนที่หมดจริงๆ ไม่ค่อยมั่วซั่วนัวเนียเท่าไหร่แล้ว (ดูรายการที่ลงกันไว้มีแต่ข้าวสาร อาหารแห้ง น้ำ เสื้อผ้า)

ได้พูดคุยกับคนขายไอติม ลุงแกว่าบ้านแกก็โดนเหมือนกันแต่ไม่มาก ของเสียหายแค่นิดหน่อยบางส่วนแกเลยไม่ได้ไปลงชื่อที่เค้าส่งให้อบต.กัน (จริงๆ แล้วเสียหายมากน้อย ส่วนไหนบ้าง ของอะไรบ้าง ลงได้หมดทุกคน เค้าค่อยจัดสรรให้ตามเหมาะสม บ้านนำทางก็ลงได้เหมือนกันนะ เพราะบ่อปลาเสียหาย ไม่รู้ปลาหมดบ่อหรือยัง แต่ก็ดันไม่ได้ลงแฮะ) ป๊าก็บอกว่าก็ลงชื่อไปเถอะ ลงได้ เงินที่เค้าให้มันก็เงินเราๆ นี่แหละ แกก็ว่าให้เค้าเก็บไว้ให้คนที่เดือดร้อนกว่าเถอะ ลุงแกก็น่ารักน้ำใจงามคิดเหมือนเราตอนแรกเลยถึงไม่ลงชื่อเหมือนกัน แต่พวกเรามาคิดทีหลัง คิดไปมา ปกติเงินบริจาคหรือเงินทางการส่วนที่ควรจะปันมาให้มันก็ต้องให้ได้ทั่วถึงอยู่แล้วสิ ไม่ใช่ว่าเราไม่เอาแล้วคนอื่นจะได้เยอะขึ้นเรอะ อีกอย่าง มันมีเงินที่สูญไม่รู้ไปถึงไหนตั้งเยอะ ให้เค้าได้ให้มาซะยังจะดีกว่า แต่ก็สายไปละ เราลงชื่อไม่ทัน ~_~

ขากลับลงมาแวะที่วัดถ้ำโกบอีกรอบ เอาถุงดำที่เหลืออยู่ไปให้ เพราะยังมีทหาร และคนที่มาสร้างบ้านพักชั่วคราวให้ผู้ประสบภัย ยังพักอยู่ที่วัดกันอีกเยอะ ขยะก็ยังอย่างเยอะ พอเอาไปให้ คนรับว่า "ต้องการเลย" แล้วก็ให้พลาสเตอร์ไปด้วย เห็นว่าหน่วยพยาบาลก็ไม่มีแล้ว ยังมีคนค้นหาอยู่และกลุ่มที่สร้างบ้านพักก็คงต้องมีแผลกันเรื่อยๆ แหละ (เห็นป๊าใช้พลาสเตอร์เปลืองมากกก หรือช่างจริงๆ เค้าจะไม่เป็นอย่างป๊ากัน)

กลับมาใกล้ถึงบ้านอาม่าแวะไปตรงที่ประสบภัยหนักเหมือนกัน เห็นมาแต่แรกแล้วแต่ยังไม่ได้เข้าไป เพราะแรกๆ เค้าปิดทาง อยู่ไม่ไกลบ้านอาม่าเลย เดินถึงได้ ตรงนี้จะมีคลองด้วย น้ำหลากล้นคลองจนท่วมถนน แล้วซอยนี้ที่หนักเพราะอยู่ต่ำกว่าระดับถนนใหญ่ลงไปพอควร บ้านที่อยู่ติดคลองก็มาก เกือบทุกหลังเป็นบ้านชั้นเดียว เลยท่วมถึงหลังคากันไป และส่วนหนึ่งประมาณ 10 หลังคาเรือน น้ำซัดจนราบหายไปหมดทั้งบ้าน หนักหนาสาหัสทีเดียว และที่แย่อีกคือ ตรงนี้เป็นที่วัด เค้าเช่าวัดสร้างบ้านอยู่กัน และตอนนี้ทางวัดจะไม่ให้ยกบ้านใหม่แล้ว แต่คนที่คุยด้วยแกก็ว่า "ไม่ให้ยกก็จะยกหละ เพราะไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน" TT__TT เอาเสื้อผ้าเด็กและชั้นใน ผ้าอนามัย เทียนไข ที่เหลืออยู่ลงไปให้ (มีเสื้อผ้าบริจาคอยู่ด้วย เห็นว่าเลือกที่ใส่ได้กันไปแล้ว ก็ยังมีเหลืออยู่แบบไม่มีใครใส่ได้ประมาณถุงดำถุงนึง แต่ก็ไม่ล้นแบบที่เขาพนม) แต่ของเด็กๆ ก็ไม่ค่อยมีหละ ชั้นในไม่มีแน่นอน มีเด็กๆ ตามขนาดที่เหลืออยู่ทุกตัว เลยให้ไปทั้งหมด

ตอนที่เราไปมีผู้ใหญ่และเด็กอยู่กันไม่กี่คน เพราะคนอื่นๆ ก็ไปทำงานกัน อยู่กันในเต้นท์ตรงที่บ้านพังกันนี่แหละ บางทีก็นอนตรงนี้เลย บางทีก็นอนใต้ชายคาบ้านที่ติดเต้นท์ (ซึ่งผนังบ้านฝั่งนี้ไม่มีแล้ว) แต่ยังดีที่ได้รับมุ้งมาแล้ว ค่อยยังชั่วหน่อย

มีตัวเล็กน่ารักเล่นน้ำในถังสบายอารมณ์อยู่คนเดียว เด็กเล็กๆ ก็ดีอย่างนี้นี่เอง

นอกจากนี้ก็ได้ให้เงินครอบครัวนี้ไปอีก 500 บาท เห็นสภาพตรงนี้แล้วยังคิดไม่ออกเลยว่าถ้าเป็นเราจะเริ่มตรงไหนยังไงดี บ้านพังพาบไปหมดทั้งหลังขนาดนี้ แล้วนี่ก็ไม่ใช่ที่ตัวเองซะอีกด้วย ถ้าเค้าไม่ให้อยู่ต่อจริงๆ จะทำยังไง เฮ้อ~

แจกจ่ายของหมดสิ้น เหลือเงินอยู่จำนวนสุดท้ายพันเศษคิดว่าจะส่งต่อให้ผู้ที่ยังปฏิบัติงานอยู่ อย่างในพื้นที่นครศรีธรรมราช มีทีมคนที่รู้จักขาดเครื่องมือเครื่องไม้ตักโคลนลุยโคลน ถ้าขอเลขบัญชีมาได้ก็จะโอนทีเหลือไปทั้งหมด แต่ถ้าไม่ได้ค่อยว่าอีกที