ได้ออกเช้าซะที มุ่งหน้าสู่ อ. เขาพนม ตอนแรกแวะไปที่จุดแรก แถวนั้นเรียกว่า 'คลองแห้ง' เห็นชาวบ้านพักอาศัยอยู่ที่วัดและโรงเรียน ลักษณะเหมือนกับในซอยบ้านเรา ลงไปสอบถามจึงทราบว่าที่นี่ถนนขาด เลยอพยพกันออกมา แต่ยังไม่มีอะไรหนักหนา เห็นมีอาหารและน้ำดื่มแจกจ่ายมาถึงพอสมควรแล้ว และเค้าบอกว่าตรงที่หนักคือที่ 'บ้านหน้าเขา' เราจึงเดินทางไปบ้านหน้าเขากัน

เข้าไปถึงช่วงเที่ยง รถเข้าออกเยอะมาก เพราะมีเจ้าหน้าที่ หน่วยกู้ภัย และผู้ช่วยเหลือด้านต่างๆ พักรับประทานอาหารกลางวันกัน จุดรวมพลทั้งผู้ประสบภัย เจ้าหน้าที่ หน่วยกู้ภัย นักข่าว พยาบาล ทั้งหมดอยู่ที่วัดถ้ำโกบ และฝั่งตรงข้ามเป็นโรงเรียนถ้ำโกบ ซึ่งโดนน้ำท่วมเหมือนกันแต่แห้งแล้ว เห็นมีเด็กๆ มาช่วยกันกวาดโคลน ที่โรงเรียนนี่เห็นมีแต่รถทหาร ส่วนหน่วยงานอื่นอยู่ที่วัดหมด

เห็นมีคนเยอะแยะและคงไม่มีอะไรนอกจากแจกจ่ายของให้ผู้ประสบภัยที่รวมตัวกันอยู่ที่ศาลาวัด จะเข้าไปให้ก็กลัวว่าจะต้องเอาไปกองรวมกับของอื่นกองโตหรือเปล่า แล้วจะแจกจ่ายยังไง เมื่อไหร่จะได้จัดการ (ของเยอะมากกกก แต่ส่วนมากก็อาหารแห้ง น้ำดื่ม เสื้อผ้า) เลยสอบถามว่าจุดเกิดเหตุที่ช่วยเหลือคนกันอยู่คือตรงไหน ได้ความว่าต้องเข้าไปอีก 6~7 กม. เราก็เลยลองเข้าไปดูกัน เผื่อช่วยอะไรตรงนั้นได้ แต่ปรากฎว่าไปไม่ทันเท่าไหร่รู้สึกจะไม่ไหว เพราะเป็นถนนดิน และยังเฉอะแฉะพอควร ป๊ากลัวว่าถ้าเกิดไปแล้วฝนตกลงมาเมื่อไหร่ (แล้วตอนก่อนบ่าย 3 ก็ตกลงมาจริงๆ) จะไปต่อหรือกลับลำบาก จะกลายเป็นต้องเดือดร้อนให้คนอื่นเค้ามาช่วยแทน รถแก่ๆ และไม่ใช่ 4WD จึงต้องล่าถอยมาปักหลักที่ศูนย์กลางหละนะ ^^"

ระหว่างทางจะเห็นร่องรอยบ้าง แต่บ้านที่เสียหายมีไม่กี่หลังคาเรือน ส่วนที่หนักคือด้านในนั้นซึ่งอยู่ติดกับเขื่อน เมื่อเขื่อนแตกและเกิดดินถล่มจึงหายราบไปเป็นบริเวณกว้าง (ได้ดูรูปจากหน่วยกู้ภัย)

ตรงสะพานน้ำยังหลากอยู่ มีเขื่อนเล็กๆ ตรงนี้ก็แตกเหมือนกัน

กลับไปตั้งหลักที่วัด แวะเข้าไปพูดคุยกับหน่วยกู้ภัยหน่วยหนึ่ง (มีหลายหน่วยมาก) ซึ่งมาจากนครศรีธรรมราช เห็นว่าที่นั่นน้ำท่วมเยอะแต่ไม่ได้มีดินถล่ม คนตาย บาดเจ็บแบบที่นี่ ตอนนี้กลายเป็นว่าที่เขาพนมร้ายแรงที่สุดไปซะแล้ว จึงถูกเรียกมาช่วยที่นี่แทน

พูดคุยกันจึงได้ทราบว่าแต่ละคนมาแบบอาสาสมัครจริงๆ ต่างคนต่างมีงานปกติและลางานมาทำ ค่าใช้จ่ายก็ช่วยกันออกกันเอง เช่น ค่าน้ำมันรถ ซึ่งต้องวิ่งขึ้น-ลงเขาหลายกิโลเพื่อเข้าไปช่วยเหลือคนที่ยังติดอยู่บนนั้น และช่วยกู้ศพผู้เสียชีวิต แล้วไหนจะอุปกรณ์จำเป็นต่างๆ พวกเราก็นึกว่าเป็นมูลนิธิมีเงินบริจาคมาไว้ใช้ แต่ที่ไหนได้ ใช้ชื่อเฉยๆ แต่ไม่เคยไปออกรับเงินบริจาคและไม่มีใครมาให้ และเมื่อไปขอเงินช่วยเหลือจากองค์กรส่วนกลาง คำตอบคือ "ไม่มีนโยบาย" พวกเขาจึงได้แต่กล่าวสวัสดีแล้วเดินจากมา ต้องลางานหรือจากบ้านมาเสี่ยงภัยแล้ว ยังต้องควักเงินกันเองอีก ข้าวของจำเป็นก็ไม่พอใช้ ทำให้ทำงานลำบาก แต่ก็ต้องจ่ายค่าน้ำมันกันไปก่อนไม่งั้นก็วิ่งช่วยเหลือคนไม่ได้ (เอ่ แล้วเงินบริจาคหลายล้านมันไม่พอแบ่งมาถึงบ้างเลยหรือไงนี่ หมดไปกับอะไรหว่า) ทีมงานเอารูปที่ขึ้นเขาไปกู้ชีพมาเปิดให้ดูด้วย (ใช้มือถือถ่าย) เห็นสภาพพื้นที่แล้วย่ำแย่และลำบากมาก (มีรูปศพอีกต่างหาก ><')

ถ่ายคลิปบ่นๆ กันเล่นๆ มาสั้นๆ เพราะเพิ่งคิดได้ตอนคุยกันไปนานแล้ว

เราก็เลยช่วยค่าน้ำมันไป 2,000 บาท (จากเงินบริจาคที่ช่วยกันสมทบเข้ามาหนะแหละค่ะ ^^) และสอบถามว่าต้องการอะไรอีก รอบแรกคงเกรงใจบอกแค่ว่าอยากได้ถุงดำ เพราะว่าขยะมันเยอะมาก ทั้งวัดนี่แหละ ขยะทิ้งกันเละเทะ สกปรก เราก็เห็นด้วยว่าควรจะจัดเก็บซักหน่อย ไม่งั้นจะเป็นแหล่งเพาะเชื้อโรคพากันไม่สบายไปอีกได้ เลยขับรถลงไปซื้อถุงดำขนาดใหญ่มาให้ เหมาหมดเท่าที่ร้านมี ห่อละ 1 กก. 10 ห่อ เอามาให้ที่หน่วยกู้ภัยและแจกจ่ายตามเต้นท์ปฏิบัติการต่างๆ ภายในวัด (ตอนเข้าไปคุยกับคนด้านในอีกรอบก็บอกว่าต้องการถุงดำเหมือนกัน ได้ของถูกความต้องการจริงๆ) อ่อ...แล้วก็ไฟฉายแบบสวมหัว (ไฟฉายตัดยาง) ใช้ลุยเข้าพื้นที่ไม่ต้องถือ ก็เลยได้โอกาสส่งมอบไฟฉายที่อากงบริจาคมาด้วย

พอรอบสองถามว่าจะเอาอะไรอีกขอให้บอก จะไปจัดซื้อมาให้ เลยให้เค้าจดรายการมาให้เลย ออร์เดอร์เป็นตามนี้ ('จำนวนมาก' เล่นเอาคนซื้อเครียด มากนี่มันแค่ไหนว้า x_x)

วกกลับเข้าไปในวัดกันก่อน ตอนที่นั่งคุยกับหน่วยกู้ภัยเสร็จก่อนจะออกไปซื้อของ ได้เข้าไปสอบถามความต้องการผู้ประสบภัยบ้าง พบเจอหน่วยงานต่างๆ มากมายแวะเวียนกันเข้าออก ทั้งโรงพยาบาล นักข่าว หน่วยงานต่างๆ มาส่งมอบของบริจาค คนเยอะมากกก เพราะตอนนี้ที่นี่กลายเป็นจุดภัยพิบัติที่รุนแรงและสำคัญที่สุดไปซะแล้ว เลยหลั่งไหลกันเข้ามาเพียบ เพียบจนของบริจาคกองจนเต็มล้นไปทั้งด้านล่างด้านบน (นึกถึงจุดลี้ภัยอื่นๆ แม้จะเดือดร้อนน้อยกว่าแต่มีแต่น้ำกับอาหารไปให้ ไม่มีผ้าห่ม เสื้อผ้าไปให้เค้าบ้างก็น่าสงสารอยู่นะ อากาศก็ยังเย็นตลอด น่าจะแบ่งออกไปบ้าง ที่นี่เสื้อผ้าล้นจนเหลือเต็มเลย แถมมีเหลือทิ้งที่สภาพไม่ไหว ไม่มีคนเอาด้วย ใส่ถุงกองไว้ส่วนหนึ่ง - เวลาใครจะบริจาคเสื้อผ้าก็เห็นใจคนใส่นิดนะคะ คิดว่ายังไงเค้าก็จะเอามันก็ไม่ใช่ สภาพแบบผ้าขี้ริ้วมามันก็ไม่ไหวนะ คนเดือดร้อนเห็นสภาพเกินทนจะยิ่งหดหู่ไปใหญ่)

เข้าไปสอบถามได้ความว่าต้องการผ้าถุง ผ้าขาวม้า กางเกงชั้นในทั้งหญิงชาย และเสื้อผ้าเด็ก เพราะมีแต่เสื้อผ้าผู้ใหญ่ทั้งนั้นเลยของบริจาคหนะ โป๊ะเช๊ะอีกแล้ว คิดไม่ผิดว่าจะมีคนให้เสื้อผ้าเด็กน้อยมากกก เลยได้จัดซื้อมาแล้ว ก็เลยบอกเจ้าหน้าที่ไปว่าเรามีเตรียมมาจะให้แจกจ่ายยังไง (ใจก็กลัวว่าจะต้องไปกองไว้มั่วซั่วเปล่าเนี่ย) แต่คนที่คุยด้วยบอกว่าเอามาให้โดยตรงได้เลย ไปนั่งแจกเลย ให้เด็กๆ มารับไปกับมือ ... เยี่ยม!!! ค่อยสบายใจหน่อย เพราะแยกมาแล้วตามไซส์ ให้เด็กมารับกับมือจะได้แบ่งปันกันทั่วถึง ไม่ใช่บางคนหยิบไปมากน้อย และจะได้หยิบให้ถูกไซส์ไปเลย ดีใจมากกกที่เตรียมมาถูก :D (ส่วนผ้าถุงกับผ้าขาวม้าเห็นมีได้รับกันบ้างแล้วเหมือนกัน และมีอยู่ในกองอีก แต่ก็ยังต้องการอีก แต่เสื้อผ้าเด็กนี่ยังไม่มีเลย)

เรียกให้เด็กๆ มาเข้าแถวที่มุมหนึ่ง แล้วก็เลือกให้ตามไซส์ทีละคนเลย ที่เตรียมมาวันนี้ยังไม่พอทุกคนแต่ก็ขาดแค่ไม่กี่คนเกือบครบแล้ว มีเด็กทารกแรกเกิด 2 คน คนนึงเพิ่ง 18 วัน ยังดีที่กินนมแม่ อีกคนไม่ได้ถามอายุแต่ดูว่าไม่เกิน 2 เดือน คนนี้เห็นกินนมขวด ท่าจะลำบากเพราะต้องมีขวด ล้างขวด อะไรอีก แล้วจะได้นึ่งขวดให้สะอาดมั้ยเนี่ย ยิ่งมาอยู่ในที่คนแน่นๆ แบบนี้ ห่วงเบบี๋ 2 คนนี้จริงๆ แต่ไม่รู้จะพาไปไหนได้ยังไงเหมือนกัน T T

เด็กๆ น่ารัก บอกให้เข้าแถวก็เข้าแถว เลยได้เลือกให้เหมาะสมสะดวกหน่อย หลายคนเปลี่ยนใส่เสื้อใหม่ทันที คนส่งมอบก็เลยใจชื้น เผลอยิ้มไปนาน ^^

แจกเสร็จแล้วป๊าแวะไปพูดคุยด้านในอีกส่วนที่จะมีศพผู้เสียชีวิตและญาติผู้เสียชีวิตอยู่ เพราะคนกลุ่มนี้มักจะยังไม่ค่อยได้รับของอะไร (คงไม่มีแก่ใจจะมาเลือกหนะนะ) เลยไปดูเผื่อว่าจะให้อะไรต่างหากโดยตรงได้บ้าง แม่อยู่กับนำทางที่ศาลาเพราะฝนตกหนัก (ฟ้าฝนไม่เป็นใจเลย ตกตั้งแต่ก่อนบ่าย 3 จนถึงค่ำที่เรากลับออกมาก็ยังไม่หยุด ทำให้ทีมกู้ภัยต้องกลับลงมา ล่าช้ากันไปอีก) ปล่อยนำทางวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ เธอก็คึกมากมาย ก็นั่งรถมาทั้งวันหนะนะ ไม่ได้เล่นเลย มีกระดาษกับดินสอติดตัวมาวาดรูปเล่นในรถ แล้วแม่ก็หยิบหนังสือมาให้อ่าน 2 เล่ม อ่านไป 2 รอบ วาดๆ เก็บๆ ไปมาหลายรอบ เห็นแล้วก็สงสารลูกเหมือนกัน พอได้วิ่งหละเอาใหญ่เลย ไปชวนน้องผู้หญิงคนนึงมาเล่นด้วย น้องก็ไม่ยอมมาเล่นด้วย แต่กลับมีน้องผู้ชายคนนึงมาไล่กอดนำทางอยู่หลายรอบ หันมาเจอะหน้านำทางเป็นไม่ได้จะโผเข้าใส่ แล้วไล่กอด เหมือนพยายามจะหอมด้วย แต่นำทางหนี สงสัยคงตกใจเกินโดนจู่โจมขนาดนี้ ตอนแรกแม่ก็นั่งขำ ตอนหลังนึกได้ถ่ายไว้ซะหน่อย (ตอนที่ถ่ายเด็กคนนี้มาจู่โจม 2 รอบ แต่ก่อนถ่ายหนะหลายยกแล้ววว) ดูเด็กๆ วิ่งเล่น หัวเราะกัน เหมือนไม่รู้สึกอะไร ผู้ใหญ่นั่งมองขำกันไป ก็ช่วยแก้เครียดได้ดีในยามนี้

ส่วนฝั่งป๊าได้เจอกับญาติของเด็ก 2 คนที่ออกข่าวว่าพี่ช่วยน้องเล็กออกมาได้ ส่วนพ่อ-แม่เสียชีวิตทั้งคู่ และลูกคนกลางยังสาปสูญ ตอนนี้เด็กอยู่ที่โรงพยาบาล หลังจากนี้ก็คงให้แม่เฒ่าเลี้ยงดู และเห็นว่าครอบครัวนี้ยังหาไม่เจออีกหลายคน บ้านของเค้าอยู่หน้าเขื่อนกันเลย โดนไปเต็มๆ TT^TT

ก่อนกลับบ้านเราแวะลงไปซื้อของให้หน่วยกู้ภัยที่ร้านใหญ่ของเขาพนม "ศรีไสว" เพราะแถวนี้ไม่มีห้าง ก็ยังโชคดีที่ร้านนี้ใหญ่จริงๆ มีของเยอะมากเหมือนห้างย่อมๆ เลยได้มาตามออร์เดอร์ ซื้อแล้วขับรถกลับไปให้อีกรอบเพราะว่าพรุ่งนี้เค้าต้องเข้าพื้นที่กันตั้งแต่ 8 โมงเช้า ซึ่งเราคงมาไม่ทันเลยอยากให้คืนนี้เลย เพียงแต่ได้จำนวนอาจจะไม่มาก เพราะรองเท้า หมวก นี่ก็เหมามาหมดเท่าที่ร้านเค้ามีแล้ว และก็ต้องขอขอบคุณทางร้านที่ลดราคาให้เรา(เกือบ)ทุกอย่าง (ยกเว้นถุงมือผ้าเพราะมันถูกมากอยู่แล้ว) ลดไปชิ้นละ 5 บาท :)  เอากลับเข้าไปให้เค้าบอกว่า "โหหห...ได้เร็วมากเลยพี่" พากันขอบคุณกันยกใหญ่ พาให้หัวใจพองโตเป็นที่สุด นี่แหละนะที่เค้าว่า "ผู้ให้ได้รับยิ่งกว่า"

ตอนขับรถออกมาแล้วมีโทรมาบอกเพิ่มเติมว่าต้องการเป้ด้วย สำหรับใส่อาหาร น้ำ ไฟฉาย อุปกรณ์ต่างๆ เข้าไปในพื้นที่ เพราะตอนนี้ใช้ถุงก๊อปแก๊ปหิ้วกันเอา ซึ่งมันทำให้ไม่คล่องตัว ... พรุ่งนี้ก่อนเข้าไปเขาพนมอีกรอบจะหาจัดซื้อให้เพิ่มนะค๊าาา สู้ๆ ค่ะท่านผู้เสียสละ ด้วยความเคารพจากใจ <3

ปล

พรุ่งนี้พวกเราจะไปที่เขาพนมกันอีกรอบ เอาของเข้าไปให้หน่วยกู้ภัยที่บ้านหน้าเขา และจะกลับไปที่คลองแห้งเพื่อนำเสื้อผ้าไปให้ แวะโรงพยาบาลเขาพนมไปดูผู้ป่วยและจัดสรรของให้ เนื่องจากเจ้าหน้าที่บอกมาว่าคนที่อยู่โรงพยาบาลจะยังไม่ได้รับสิ่งของเลย (เค้าก็มีกันไว้ให้บ้างแต่จะไปคุยเอาแบบให้ตรงจุดดีกว่าได้แต่ถุงยังชีพ) ก่อนจะกลับมาที่ซอยบ้านเรา (ห้วยโต้) ที่มีข่าวว่ามีรอยแยก 10 จุด ชาวบ้านกำลังตื่นกลัว ขอให้พรุ่งนี้ฟ้าใสกว่าวันนี้เถิด เจ้าหน้าที่จะได้ทำงานกันได้เต็มวันและสะดวกหน่อย ><